The Sea of Grass

John Chard (منتقد)

چرا زن‌ها اصرار دارند مردها را به خاطر آن چیزی که می‌خواهند باشند دوست داشته باشند، نه به خاطر خودِ واقعی‌شان؟ «دریای چمن» به کارگردانی الیا کازان و نویسندگی کنراد ریختر، مارگریت رابرتز و وینسنت لارنس ساخته شده است. اسپنسر تریسی، کاترین هپبورن، رابرت واکر، ملوین داگلاس، فیلیس تکستر، ادگار بوکانان و هری کری در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر از هربرت استوتارت و فیلمبرداری کار هابرت استرادلینگ است. ما در مرزهای آمریکا هستیم و لاتی کامرون (هپبورن)، زنی اهل سنت لویی، با جیمز بی. جیم بروتون (تریسی)، دامدار اهل نیومکزیکو ازدواج می‌کند. بروتون از نظر مردم محلی یک ظالم دیده می‌شود و لاتی به سرعت می‌فهمد که هیچ‌چیز نمی‌تواند جلوی شوهرش را در پیشبرد برنامه‌هایش بگیرد. برای طرفداران پروپاقرص وسترن، دیدن زوج تریسی و هپبورن در این فضای درگیریِ بین کشاورز و دامدار در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد و فیلم هیچ‌وقت کاملاً از این حسِ نامتعادل بودنِ اولیه خلاص نمی‌شود. با وجود کیفیت غیرقابل انکار بازیگران اصلی، این فیلم صرفاً تبدیل به یک ملودرام پر سر و صدا می‌شود. فیلم حتی یک بار هم قانع‌کننده نیست، تئاتری بودنِ فضای استودیویی تو ذوق می‌زند، و از آنجا که زمان فیلم به طرز غیرقابل توجیهی به دو ساعت کش می‌آید، حتی هیچ صحنه اکشنی هم وجود ندارد که روند ماجرا را جذاب‌تر کند. این یک اتفاق نادر در کارنامه فیلمسازی کازان بود، کارگردانی که با رد کردن فیلم و حتی ابراز شرمساری از آن، به همه ما هشدار می‌دهد. این مدرک محکمی است که نشان می‌دهد چرا هرکسی به جز طرفداران سرسخت کازان، هپبورن و تریسی باید از این فیلم دوری کند. آدم فکر می‌کند روند داستانی شخصیت لاتی او را شرمنده کرده بوده، چرا که بدون شک توهینی به مقام زن است و فینال فیلم نیز این موضوع را در فضایی خودپسندانه که شایسته ستارگان و کارگردان نیست، تأیید می‌کند. این یک اثر به اندازه کافی استاندارد از نظر تولید است، با فیلمبرداری روان استرادلینگ که به لطف نسخه‌های اچ‌دی در تی‌سی‌ام می‌درخشد، اما همان‌طور که فیلمنامه برای سرپا نگه داشتن داستان تقلا می‌کند، شما هم برای بیدار ماندن تقلا خواهید کرد. ۴/۱۰