So Well Remembered

CinemaSerf (منتقد)

فیلم با نگاهی به گذشته روایت می‌شه؛ با جان میلز (در نقش «باسول») همراه می‌شیم که بیست و پنج سال گذشته—از جمله دوران جنگ جهانی دوم—رو صرف تلاش برای بهتر کردن زندگی مردم شهرش کرده. اون قدیما سردبیر روزنامه محلی و عضو شورای شهر بوده و از فرصت شغلی «اولیویا» (مارتا اسکات) که برای دستیاری کتابخانه نامزد شده بود اما قربانی تبعیض شده، دفاع می‌کنه. پدر اولیویا که صاحب کارخانه بوده، مسئول ساخت بخشی از زاغه‌های شهر بوده. این دو نفر عاشق هم می‌شن و ازدواج می‌کنن، اما وقتی شیوع دیفتری هم روی جاه‌طلبی‌هاشون (برای رسیدن به پارلمان) و هم روی خانواده‌شون اثر می‌ذاره، اوضاع جدیت بیشتری پیدا می‌کنه و باعث جداییشون می‌شه. بعد از اون، جرج حتی بیشتر از قبل روی بهتر کردن زندگی مردم منطقه تمرکز می‌کنه.

مدت‌ها بعد، وقتی اوضاع یکی از کارخانه‌های اولیویا خراب می‌شه و اعتصابی در پیشه، این دو دوباره همدیگه رو می‌بینن. جرج با کمک دوستش «دکتر وایت‌ساید» (تروور هاوارد) کم‌کم متوجه می‌شه بعضی از فاجعه‌هایی که در طول زندگی گریبان‌گیرش شده، اون‌قدرها هم که فکر می‌کرده اتفاقی نبوده.

این فیلم از دو بازی قوی در نقش‌های اصلی و بازی‌های مکمل عالی از پاتریشیا راک («جولی») و ریچارد کارلسون («چارلز» - پسر اولیویا که مادرش شدیداً بهش وابسته شده) بهره می‌بره. داستان توسط خود نویسنده (جیمز هیلتون) روایت می‌شه و همین موضوع به خوبی فاصله‌های داستانی رو پر می‌کنه، تا جایی که داستانِ جاه‌طلبی و غم به یک پایان فوق‌العاده قوی و تاثیرگذار می‌رسه. بدون شک این یکی از کارهای خوب جان میلز محسوب می‌شه و در کنار ارائه یک نقد اجتماعی جالب از زندگی پس از انقلاب صنعتی در انگلستان دهه ۱۹۳۰، اثر کاملاً ارزشمندی برای تماشاست.