Trail Street
منطقه لیبرال در کانزاس دچار بحران شده است. این شهر کلانتر ندارد و کشاورزان محلی به دلیل خشکسالی تابستانی و دامدارانی که گله‌ها را از روی زمین‌هایشان عبور می‌دهند، قادر به کشت محصول نیستند. بت ماسترسون برای برقراری قانون و نظم وارد می‌شود و معاونش به‌طور اتفاقی نوعی گندم پیدا می‌کند که در برابر خشکسالی مقاوم است. اما کشاورزان ناامید شده و در حال ترک شهر هستند و بت باید آن‌ها را متقاعد کند که بمانند...
سال انتشار: 1947 کارگردان: Ray Enright ژانر: Western نویسندگان: Norman Houston، Gene Lewis، William Corcoran امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
وقتی صلح و آرامش به خطر بیفته، تک‌تک شهروندان مسئول حفظ نظمن. این کشور طبق قانون، یه کشور آزاده. فیلم «Trail Street» رو ری ان‌رایت کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش رو نورمن هوستون و جین لوئیس از رمان هم‌نام ویلیام کورکوران اقتباس کردن. بازیگرانی مثل راندولف اسکات، رابرت رایان، آن جفریز، جورج هیز، مَج مردیت و استیو برودی توش بازی می‌کنن. موسیقی کار با پل سوتل بوده و فیلمبرداریش هم دست جی. روی هانت بوده. بت ماسترسون (با بازی اسکات) به شهر لیبرال توی کانزاس فراخوانده میشه تا نقش کلانتر رو بازی کنه، چون یه جنگ تمام‌عیار بر سر زمین‌ها درگرفته؛ دامدارها در برابر کشاورزها، و این وسط بت ماسترسون دقیقاً وسط معرکه است—یه نقش کاملاً خوراك برای راندی اسکات. «Trail Street» یک وسترن کاملاً صادقانه و استخوان‌داره که فرمول‌های کلاسیک ژانر رو خیلی خوب و استاندارد پیاده می‌کنه. مسلماً ارزش تاریخی نداره، اما یادآوری خوبیه از نام‌های ماندگار غرب وحشی. درگیری بر سر زمین به عنوان هسته اصلی داستان همیشه جذابه، چون تقابل دو طرف بحث، تنش رو بالا نگه می‌داره. این وسط فساد، خطوط فرعی عاشقانه (با ۲ زن از طبقات اجتماعی مختلف) و البته قانون و نظم به عنوان یک نیروی قاهر وجود دارن. در نهایت، فیلم یه اثر سرگرم‌کننده و خوبه؛ خود بازیگرا هم ظاهراً از نقش‌هاشون لذت بردن و با کارگردان هماهنگ بودن. هیز مزه‌پرانی‌های بانمکی می‌کنه، برودی نقش شرورِ کثیف رو خوب درآورده و زن‌های فیلم هم صرفاً آکسسوار و سیاهی‌لشکر نیستن. اسکات اون‌قدری که دلمون می‌خواد توی چشم نیست، اما وقتی وارد شهر میشه، با اون وقار خاص ژانر وسترن صحنه رو تصاحب می‌کنه—نقشی که بعدها شد تمام مسیر شغلیش. از طرفی رابرت رایان فوق‌العاده شاداب و تازه‌نفس ظاهر شده و صحنه‌هاش رو می‌درخشه. ان‌رایت در شخصیت‌پردازی حس خوبی داره و هر وقت فیلم میفته، با یه صحنه اکشنِ تمیز دوباره زنده می‌کنه داستان رو. از نظر فنی، فیلمبرداری هانت (که فیلم Crossfire رو هم تو کارنامه داره) حرف نداره و با تم‌های بصری ان‌رایت مچ شده، موسیقی سوتل هم استاندارد و گوش‌نوازه. پایان‌بندی ارزش صبر کردن داره؛ با تیراندازی‌های داغ، بدلمن‌هایی که از ارتفاع پرت میشن و یک اتفاق خیلی تاریک که همه‌چیز رو برای یک فینال توپ آماده می‌کنه. این فیلم شاید یه اثر «حتمی برای دیدن» توی کالکشن وسترنتون نباشه، اما قطعاً بالاتر از حد متوسطه و یه لحن خاکی و صمیمی داره که عشاق ژانر وسترن رو کاملاً راضی می‌کنه. امتیاز: ۷ از ۱۰
2019-05-11CinemaSerf (منتقد)
لیبرال شهریه توی کانزاس که به سرعت داره به سمت بی‌قانونی و آشوب میره. تا اینکه «بیلی جونز» (با بازی گبی هیز) رفیقش «بت ماسترسون» (راندولف اسکات) که یه مارشال فدراله رو میاره تا اوضاع رو ردیف کنه. بت با کمک «هارپر» (رابرت رایان) و دختر رقاصی به اسم «روبی» (آن جفریز) میره سراغ «موری» (استیو برودی) و دست‌راست حیله‌گرش «کارمودی» (بیلی هاوس). تنها چیزی که این فیلم رو از خروارها فیلم مشابه دیگه‌ی این ژانر متمایز می‌کنه، اینه که رایان موفق میشه یه نوع گندم مقاوم به خشکسالی پیدا کنه—مشکلی که توی اون منطقه همیشگی بوده—و همین موضوع به کشاورزهایی که در آستانه ناامیدی بودن انگیزه میده. غیر از این، با یه ماجراجویی کاملاً معمولی و کلیشه‌ای طرفیم که چندتا تیراندازی و یکم تم عاشقانه هم قاطیش کردن. اسکات و رایان کارشون رو خوب انجام میدن و داستان به اندازه کافی سریع پیش میره، اما اگه قبلاً چندتا فیلم تو این سبک دیده باشید، باید بگم این یکی هم دقیقاً همون فورموله و چیز جدیدی براتون نداره.
2022-07-07