The Web

John Chard (منتقد)

من یک وکیلم، نه یک بادیگارد. فیلم «تار» به کارگردانی مایکل گوردون (Michael Gordon) و نویسندگی مشترک ویلیام باورز (William Bowers)، برترام میلهاوزر (Bertram Millhauser) و هری کورنیتز (Harry Kurnitz) ساخته شده است. بازیگرانی چون ادموند اوبراین (Edmond O'Brien)، الا رینز (Ella Raines)، ویلیام بندیکس (William Bendix) و وینسنت پرایس (Vincent Price) در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کار هانس جی. سالتر (Hans J. Salter) و فیلمبرداری بر عهده ایروینگ گلاسبرگ (Irving Glassberg) بوده است. یک فیلم نوآر خوب و محکم از یکی از سال‌های طلایی این سبک فیلمسازی. داستان، اوبراین را در نقش یک وکیل درجه‌دو قرار می‌دهد که پس از تحت تأثیر قرار دادن وینسنت پرایس، تاجر زیرک، با تعهدش به کار، به عنوان محافظ استخدام می‌شود؛ چون پرایس نگران همکار قدیمی‌اش است که ظاهراً تهدید به مرگش کرده. طبق انتظار، همeth چیز همان‌طور که به نظر می‌رسد نیست و طولی نمی‌کشد که اوبراین به جرم قتل همکار قدیمی زیر ذره‌بین می‌رود. فیلمنامه در بخش پیچش‌ها و گره‌افکنی‌ها چندان عالی نیست، همه چیز از قبل با حروف درشت جار زده شده و روشن است، اما این یک ایراد کوچک است چون لذت اصلی در شخصیت‌پردازی‌ها و دیالوگ‌های فیلمنامه است. اوبراین متلک‌ها و بلوف‌های خودش را دارد، رینز نگاه‌های خیره و جذاب و پرایس نقشه‌های موذیانه‌اش را. بندیکس در نقش یک پلیس خوب، کمی در حاشیه داستان قرار دارد تا بتواند آن‌طور که طرفدارانش دوست دارند روی روایت تأثیر بگذارد، اما سکانس‌های او با اوبراین لذت‌بخش و پر از طعنه‌های گزنده است، در حالی که گوردون و گلاسبرگ سبک فیلم نوآر را با میزان مناسبی از سایه‌بازی و زاویه‌دیدهای دوربین به تصویر می‌کشند (عاشق آن کرکره‌ها و نرده‌ها هستم). تکنیک‌های جذاب نوآر در کنار یک قهرمان دوست‌داشتنی، یک زن افسونگرِ پرجذبه، یک شرور لزج و بیلی بندیکسِ کله‌گنده و بدجنس = امتیاز عالی! ۷/۱۰