Arch of Triumph

CinemaSerf (منتقد)

با وجود اینکه یکی از بازیگرای محبوبم یعنی چارلز لوتن (Charles Laughton) در نقش «هاکه» توی فیلم بازی می‌کنه، اینگرید برگمن (Ingrid Bergman) با بازی در نقش «جوان» ریتم این درام جنگی رو تا حد کسل‌کننده‌ای پایین میاره؛ جایی که اون توسط یک دکتر دلسوز چک به نام «راویک» با بازی شارل بوایه (Charles Boyer) از خودکشی حتمی نجات پیدا می‌کنه. هر دو پناهنده‌هایی هستن که از چنگ نازی‌ها در اروپای شرقی فرار کردن. «جوان» گذشته پر از فراز و نشیبی داشته و حالا این دو نفر وارد یک رابطه عاشقانه میشن که به نظرم خیلی گسسته بود و اصلاً نتونست من رو متقاعد کنه. وقتی راویک به خاطر نداشتن مدارک توسط پلیس دستگیر میشه، جوان با یه مرد ثروتمند ارتباط برقرار می‌کنه و اینجاست که جذابیت داستان تا حدی از دست میره. لوتن در نقش اون نازی بی‌رحم و باکلاس که راویک قصد انتقام ازش رو داره، بازی بهتری ارائه میده، اما حضورش خیلی کمه و داستان با ریتمی کند به سمت یک پایان نسبتاً قابل‌پیش‌بینی حرکت می‌کنه. البته باید بگم که فیلم از نظر بصری واقعاً زیباست. لوئیس مایلستون (Lewis Milestone) کارگردان و راسل متی (Russell Metty) فیلمبردار، به خوبی تونستن فضای کثیف و خشن پاریسِ قبل از جنگ رو به تصویر بکشن؛ مخصوصاً وقتی اشغالگرهای جدید وارد میشن و زندگی برای این دو فراری به شدت خطرناک میشه. فیلم در بعضی لحظات جذاب و هیجان‌انگیزه، اما در بیشتر مواقع فقط کش میاد و عملاً چیزی بیشتر از یک ویترین برای دو ستاره‌ای که اصلاً با هم هماهنگ نبودن و ستاره سومی که خیلی کم می‌بینیمش، ارائه نمیده.