Louisiana Story

CinemaSerf (منتقد)

فیلم کاملاً حس‌وحال مستندگونه داره؛ ما توی داستان همراهِ کارهای ساده و کم‌حرفیِ پسربچه‌ای (با بازی ژوزف بودرو) توی مرداب می‌شیم. اون با خانواده‌ش زندگی می‌کنه اما بیشتر وقتش رو روی قایقش به بازی روی آب، گرفتن گربه‌ماهی‌های غول‌پیکر و گاهی هم بی‌پروا شکار تمساح می‌گذرونه؛ کارایی که راکون خانگیش معمولاً با عقلانیت از روی خشکی تماشا می‌کنه! یک روز که کمی پایین‌تر میره، به مردانی برمی‌خوره که روی دکل نفتیِ تازه‌وارد کار می‌کنند. اونا خدایی خوش‌برخوردن، از مهارت ماهیگیری پسرک خوششون میاد و با حوصله به فضولی‌هاش جواب میدن. اما هرچی کار پیش میره، پسرک کم‌کم می‌فهمه حضور اونا توی رودخونه ممکنه تعادل زندگی خودش و ارتباطش با طبیعت اطراف رو برای همیشه به هم بزنه - به‌خصوص اگه چاه به اون مایع سیاه، چسبناک و پر سود برسه.

فیلم یه مقدار ریتمش کنده، اما همین کندی به‌خوبی ریتم آروم زندگی پسرک رو نشون میده و تاثیر نفوذ صنعت بر زندگی اون و پدر‌ومادرش رو دوچندان می‌کنه. فیلمبرداری، حیات‌وحش و سادگی زندگی پسرک رو معرکه به تصویر کشیده و کم بودن دیالوگ‌ها باعث شده بار اصلی داستان رو دوش تصاویر و قوه تخیل خودمون باشه. شاید بشه گفت یک جور سناریوی «توی حیاط خلوت من نه!» (NIMBY) دهه ۱۹۴۰ است - به‌خصوص که اون زمان در کشوری که تشنه نفت برای ماشین‌ها و مصرف روزافزون انرژی بود، کمتر کسی اعتراض می‌کرد. فیلمِ آرامشبخشیه، اما تاثیری عمیق و قوی به جا میذاره.