Miranda
پزشک جوان متاهلی که برای تعطیلات به ماهیگیری رفته، توسط یک پری دریایی نجات می‌یابد که قصد دارد او را زندانی خود نگه دارد. پری دریایی پیشنهاد می‌دهد در صورتی او را آزاد کند که پزشک او را برای دیدن لندن ببرد؛ موضوعی که منجر به ماجراهای کمدی و عاشقانه پیچیده‌ای می‌شود زیرا پری دریایی چندین مرد مجردِ ساکن نزدیک خانه پزشک و همسرش را به خود جذب می‌کند.
سال انتشار: 1948 کارگردان: Ken Annakin ژانر: Comedy، Fantasy، Romance نویسندگان: Peter Blackmore، Denis Waldock امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
Peter McGinn (منتقد)
یه کمدی-فانتزی قدیمی سیاه و سفید و کاملاً بی‌دردسر و سرگرم‌کننده. قبل از اینکه شانس دیدنش رو پیدا کنم اسمشو نشنیده بودم و تنها اسمی که می‌شناختم مارگارت رادرفوردِ بشاش بود، بازیگر فرعی آشنا و پرکاری که دهه‌ها فعالیت داشت. گلینیس جونز با چهره قشنگ، موهای بلوند و شخصیت پرانرژیش فیلم رو روی دوشش می‌کشه. جنبه فانتزی داستان اینه که نقش یک پری دریایی رو بازی میکنه. از اون فیلم‌های کلاسیک نیست که بذارمش تو آرشیو برای چند بار دیدن، اما اون‌قدر سرگرم‌کننده هست که ارزش وقت گذاشتن داشته باشه.
میراندا همون پری دریاییه که آقای دکتر از سفر ماهیگیریش با خودش میاره خونه و به محض ورودش، هر مردی که دور و برش می‌بینه درجا عاشقش میشه! (راستش آقایون، شما هم اگه مجبور بشید یکیو در حالی که دستاش دور گردنتونه توی اتاق بغل کنید و ببرید، بعیده عاشقش نشید!). دیالوگ‌ها ترد و فرز، اغلب هوشمندانه و کاملاً امروزی به نظر می‌رسن و اصلاً کهنه نشدن. هرچند گاهی شوخی‌ها و کنایه‌های مربوط به آب و ماهی بی‌نمک از آب درمیاد.
میراندا به عنوان یک شخصیت خیلی کارها میکنه و قسر درمیره، بخشیش به خاطر اینه که جوان و شیرینه، و بخش دیگه‌اش هم اینه که دکتر دمِ ماهی‌شکل پایینی اون رو طوری جامی‌زنه که انگار فلجه. درست مثل شخصیت دادلی مور در فیلم «آرتور» که چون مسته می‌تونه هر حرفی بزنه و کسی بهش گیر نده، میراندا هم می‌تونه شوخی‌های بی‌پروا و دوپپه بکنه بدون اینکه زن‌های اطرافش بندازنش توی آب! پایان فیلم برام تا حدودی قابل پیش‌بینی بود، ولی خب مسیرهای زیادی هم وجود نداشت که داستان بره و خیلی با مهارت جمع و جور شد.
به خصوص به نظرم شخصیت همسر دکتر با بازی گوگی ویترز خیلی خوب نوشته شده بود. اون به عشق شوهرش مطمئن به نظر می‌رسید و صبوریش باعث می‌شد داستان پیش بره و واقع‌گرایانه‌تر به نظر برسه (البته با در نظر گرفتن محدودیت وجود یک پری دریایی!). جالبه که ظاهراً سال ۱۹۵۴ یک دنباله به اسم Mad About Men هم براش ساخته شده که فقط میراندا و پرستار کری (رادرفورد) نقش‌هاشونو تکرار کردن.
CinemaSerf (منتقد)
گریفیث جونز نقش «دکتر پاول مارتین» رو بازی میکنه که زنش رو تنها میذاره تا بره سفر ماهیگیری در کورنوال و اونجا گیر یک پری دریایی شیطون به اسم «میراندا» (با بازی گلینیس جونز) میفته که اونو تو غار زیرآبیش زندانی میکنه. شرط پری دریایی برای آزادیش اینه که اونو ببره لندن، جایی که با کمک مارگارت رادرفورد در نقش «پرستار کری»، حسابی شر به پا میکنه و با تمام مردایی که می‌بینه نخ میده.
فیلم کلاً حول یک ایده تک‌خطی می‌چرخه که اولش خیلی جذاب شروع میشه، اما هرچی شوخیش نخ‌نما میشه - و راستش غیرمنطقی و عجیب - بازی گلینیس جونز هم کم‌کم رو اعصاب میره. گوگی ویترز در نقش زن تا حدی شکاکِ دکتر خوب بازی میکنه، همین‌طور دیوید تاملینسون در نقش راننده بدبختشون، اما داستان فیلم هم درست مثل دمِ پری دریایی یه مقدار باریکه و وقتی از کمدی به ملودرام عاشقانه تغییر مسیر میده، زیاد از حد دست و پا میزنه.