On Our Merry Way
«الیور پیز» با تشویق و جرئتی که از همسرش «مارتا» می‌گیرد، سردبیر روزنامه‌ای را که در آن آگهی‌های حیوانات خانگی مفقودشده را می‌نویسد، فریب می‌دهد تا مسئولیت پرسش روزانه از مردم را به او بسپارد. مارتا پیشنهاد می‌کند بپرسد: «آیا تا به حال یک کودک خردسال زندگی شما را تغییر داده است؟» الیور پاسخ‌هایی از دو نوازنده‌ی آرام‌گفتار، بازیگری که معمولاً نقش‌هایش با سارونگ است، و یک قمارباز دوره‌گرد دریافت می‌کند. در هر مورد، آن «کودک خردسال» اصلاً بی‌گناه نیست: در اولی، «بچه» مکانیک محلی، زنی کاملاً بالغ و نوازنده از آب درمی‌آید؛ در دومی، یک کودک‌ستاره‌ی لوس مهربانی را می‌آموزد؛ در سومی، خانواده‌ی یک کودک لوس مفقودشده اصلاً نمی‌خواهند او برگردد. و اما الیور، چه بلایی سرش می‌آید؟
سال انتشار: 1948 کارگردان: Leslie Fenton, King Vidor, John Huston ژانر: Comedy، Music، Romance نویسندگان: Laurence Stallings، Lou Breslow، Arch Oboler امتیاز: 5.7راهنمای والدین On Our Merry Way
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«بورجس مریدیت» در نقش «الیور پیز» زن‌ذلیل واقعاً خوب بازی می‌کنه. شغلش نوشتن آگهی‌های حیوانات گم‌شده توی روزنامه محلیه. یک روز بالاخره سردبیر رو راضی می‌کنه که یه کار جدی‌تر بهش بده و قرار میشه از سه نفر مختلف بپرسه که آیا بچه‌ای تا حالا زندگی‌شون رو تغییر داده یا نه. اولین کسایی که جواب میدن دوتا موزیسین به اسم‌های «اسلیم» و «لَنک» (جیمز استوارت و هنری فوندا) هستن؛ بعدش از «گلوریا منرز» (دوروتی لامور) می‌پرسه و در نهایت میره سراغ فرد مک‌موری («آل») و رفیقش «فلوید» (ویلیام دماریست). به نظر می‌رسه هر کدوم از این آدما به خاطر تجربه‌شون با بچه‌ها یا راهشون رو پیدا کردن یا گم کردن و ما می‌بینیم که هر داستان چطور پیش میره.
استوارت و فوندا آمادگی خوبی دارند و یک کلاهبرداری موزیکالِ کاملاً هماهنگ رو اجرا می‌کنن (که البته یکیشون خیسِ آب میشه!)؛ ایلین جکسون در نقش «پگی» رو مخ، شباهت‌هایی به شرلی تمپل داره و من شخصاً اگه بودم به آخرین بچه‌ی این سه تا داستان یعنی «زوت» (کارل سوئیتزر) شلیک می‌کردم! صداش از همون اول رو اعصابم بود. فیلم شاهکاری نیست، ساختار چند اپیزودی همیشه جواب نمیده و «خانم پیز» (پولت گودارد) هم می‌تونست حضور بیشتری داشته باشه - اما به همون اندازه‌ای که برای بچه‌ها یک مسیر رشد محسوب میشه، برای این خبرنگار هم هست و بعضی جاها واقعاً سرگرم‌کننده‌ست. احتمالاً سرشناس‌ترین بخش فیلم، سکانس مربوط به چارلز لوتون باشه که کلاً سانسور و حذف شد! چون به نظرشون برای این فیلم سبک و مفرح زیادی تلخ و دارک بود.