Race Street
«دن گنین»، بنگاه‌دار شرط‌بندی خوش‌قلب، قصد دارد دست از کارهای خلاف بکشد؛ او در تدارک افتتاح یک کلوپ شبانه جدید است که اجرای خواهرش، خواننده احساسی، جذابیت اصلی آن خواهد بود. اما بهترین دوست دن، «هل»، با باج‌گیرانی که ادعای «حفاظت» دارند درگیر می‌شود و دن علی‌رغم هشدارهای ستوان «بارنی رانسون»، یک‌تنه مانند یک ارتش پلیس به تعقیب آن‌ها می‌پردازد. اما چیزی پیش می‌آید که دن اصلاً انتظارش را نداشت...
سال انتشار: 1948 کارگردان: Edwin L. Marin ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Martin Rackin، Maurice Davis امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«پاش بمونید». فیلم «خیابان ریس» (Race Street) به کارگردانی ادوین ال. مارین و فیلمنامه‌نویسی مارتین راکین بر اساس داستانی از موریس دیویس ساخته شده. با هنرنمایی جرج رافت، ویلیام بندیکس، مریلین ماکسول، فرانک فیلن، گیل رابینز و هری مورگان. موسیقی فیلم اثر روی وب و فیلمبرداری کار جی. روی هانت است. داستان حول محور دو رفیق با بازی رافت و بندیکس می‌چرخه؛ اولی گرداننده تشکیلات شرط‌بندی مسابقات و صاحب کلوپ شبانه‌ست، دومی هم پلیس لباس‌شخصی. با نفوذ یک باند باج‌گیر به سیستم شرط‌بندی سان‌فرانسیسکو، دن گنین (با بازی رافت) زیر بار باج دادن نمیره و خودش رو در موقعیت فوق‌العاده خطرناکی قرار میده. بارنی رانسون (بندیکس) می‌خواد قانونی عمل کنه و از دن خواهش می‌کنه پاش رو بکشه کنار تا پلیس کارش رو انجام بده. اما وقتی اون باند دست به حرکتی مرگبار می‌زنه که به شکل شخصی و سنگینی به دن ضربه می‌زنه، اون دیگه اهل جا زدن نیست. در مقایسه کلی فیلم‌های رافت و بندیکس، یا اصلاً در مقایسه با آثار دوران کلاسیک فیلم نوآر، این اثر فیلم دندان‌گیری به حساب نمیاد، اما بازیگرای قوی و پایه‌های محکم ساختش تضمین می‌کنن که تجربه لذت‌بخشی باشه. خط داستانی خیلی قوی نیست، طوری که دو تا رفیق قدیمی با هم سرشاخ میشن در حالی که چند تا شرور دارن قلدری می‌کنن، ولی به شیوه نوآرهای اصیل، چندتایی غافلگیری زیرکانه تو چنته داره و پایانش هم سرهم‌بندی‌شده نیست. از نظر فنی هم اثر جالب‌توجهیه؛ اگه از یه صحنه پرده پشت (Process shot) واقعاً داغون بگذریم، مارین و هانت استانداردهای خلق حس و حال نوآر رو قشنگ رعایت کردن. نبود تکنیک کیاروسکورو (سایه‌روشن‌های تند) حیف شده، چون چندتایی از صحنه‌ها داد می‌زدن که بهش احتیاج دارن، ولی تکنیک‌های نورپردازی و بازی با سایه‌ها چشم رو راضی نگه می‌داره. حتی یه سکانس غافلگیرکننده داره که انگار نشون میده گیل رابینز موقع خوندن ترانه میون جمعیت کلوپ شناوره، علاوه بر اون بازی با زوم دوربین و لوکیشن‌های جذاب سان‌فرانسیسکو هم به بار کیفی کار اضافه کرده. یه نوآر جمع‌وجور، اصیل و حال‌خوب‌کن. ۶.۵ از ۱۰.
2017-10-09CinemaSerf (منتقد)
این فیلم یه نوآر جنایی باکیفیته که یه اسم کاملاً معمولی و بی‌روح بدجوری بهش ضربه زده! جسد هری مورگان («هل») رو پایین یه ردیف پله پیدا می‌کنن؛ جرج رافت («گنین») و کارآگاه «بارنی» (ویلیام بندیکس) بو می‌برن که مرگش اصلاً طبیعی نیست و تصمیم می‌گیرن (هر کدوم جداگونه!) پی ماجرا رو بگیرن. طولی نمی‌کشه که معلوم میشه گنین مثل مقتول تو کار شرط‌بندی‌های مشکوک بوده و حالا یه نفر داره تلاش می‌کنه با قلدری بیزینس اون‌ها رو تصاحب کنه. رافت در نقش آدمی که می‌خواد انتقام رفیقش رو بگیره و هیچ‌وقتم مطمئن نیست به کی میشه اعتماد کرد خوب ظاهر شده، درست مثل مریلین ماکسول در نقش زن اغواگر («رابی») و گیل رابینز در نقش خواهرش «الین» که انصافاً دو سه تا ترانه خیلی تمیز و دلنشین هم اجرا می‌کنه. فیلم در کل یه کار کوتاه و پرتنشه با کلی قاب تاریک و دیالوگ‌های حساب‌شده که تا لحظه آخر تعلیق داستان رو بالا نگه می‌داره؛ هرچند پایانش به نظرم یکم مسخره جمع شد. با همه این‌ها، واقعاً ارزش دیدن داره.
2022-07-09