To the Ends of the Earth
بر اساس پرونده‌های واقعی وزارت خزانه‌داری ایالات متحده. مایکل باروز، مأمور دولت آمریکا، سوار بر قایق گارد ساحلی در آب‌های کالیفرنیا به تعقیب یک کشتی می‌پردازد. کاپیتان کشتی «کیرا مارو» وحشت‌زده می‌شود و با بی‌رحمی ۱۰۰ برده چینی را به کام مرگی غرق‌آلود می‌فرستد. باروز یک جلیقه نجات پیدا می‌کند که نشان می‌دهد مبدأ کشتی شانگهای بوده است. او برای یافتن کاپیتان کشتی به آنجا سفر می‌کند و متوجه می‌شود که این مرگ‌ها سرنخ یک باند بزرگ قاچاق مواد مخدر هستند. در شانگهای، هنگام جستجو برای یافتن کاپیتان، به زنی به نام آن گرنت مشکوک می‌شود و گمان می‌کند او همان «جین هاوکز»، سرکرده باند است. او ردپای قاچاق مواد مخدر را «تا آن سوی جهان» از شانگهای به قاهره، بیروت و هاوانا دنبال می‌کند تا قبل از ورود به مرز آمریکا، جلوی این محموله و باند جین هاوکز را بگیرد.
سال انتشار: 1948 کارگردان: Robert Stevenson ژانر: Crime، Film-Noir، Thriller نویسندگان: Jay Richard Kennedy، Sidney Buchman امتیاز: 6.9راهنمای والدین To the Ends of the Earth
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
یک اثر درام جنایی فوق‌العاده شسته‌رفته و پخته. فیلم To The Ends of the Earth به کارگردانی رابرت استیونسون و نویسندگی جی ریچارد کندی ساخته شده. بازیگرانی مثل دیک پاول، سینه هاسو، میلیا، لودویگ دونات و ولادیمیر سوکولوف در اون حضور دارن. موسیقی فیلم کار جورج دانینگ و فیلم‌برداری اثر برنت گافی هست. دیک پاول در نقش مایکل باروز، مأمور خزانه‌داری، بازی می‌کنه که بعد از دیدن یک حادثه وحشتناک در دریا، وارد تعقیب یک باند بزرگ قاچاق مواد مخدر میشه.
فیلم استیونسون که ترکیبی از سبک مستند-نوآر و یک درام جنایی سرراست به حساب میاد، اثریه که توجه کامل شما رو می‌طلبه. پیچیدگی‌های پلات مربوط به عملیات جهانی مواد مخدر و تعداد زیاد کاراکترها در حالی که باروز مدام از این کشور به اون کشور میره، باعث میشه که شاید فیلم با بار دوم دیدن حتی بهتر هم به نظر بیاد. البته این به این معنی نیست که حتماً باید دو بار دیدش؛ شاید ساختار و ریتم فیلم به سلیقه همه نخوره، ولی واجبه بگم که از اون فیلم‌هاییه که به مرور ارزشش بیشتر درک میشه و قطعاً باید با دقت دیده و شنیده بشه. همچنین نریشن‌های زیاد فیلم خیلی به فهم پیچیدگی‌های پرونده کمک می‌کنه.
شروع فیلم با یه اتفاق شوکه‌کننده و میخکوب‌کننده رقم می‌خوره که از همون اول حواستون رو جمع می‌کنه. بعد از اون، همراه باروز وارد سفر میشیم و از نزدیک با افراد مشکوک یا آدم‌های وفاداری از کشورهای مختلف که حاضرن به این مأمور نترس کمک کنن، آشنا میشیم. کاراکتر باروز طنز نیش‌دار و زیرکی خاصی داره، از اون آدم‌هایی که واقعاً از دیدنش لذت می‌برید، و پاول هم (که اولین بارش نیست همچین نقشی بازی می‌کنه) بازی بی‌نقصی ارائه میده.
بودجه بالایی در اختیار این تولید بوده، به همین خاطر اون حس و حال شبه‌مستندش اصلاً چیپ و ارزان به نظر نمیاد (حضور گافی پشت دوربین هم خیلی کمک کرده). از طرفی، سازمان رده‌بندی MPA هم قوانین سخت‌گیرانه «نمایش مواد مخدر در فیلم» رو کمی تسهیل کرد تا فضای اثر رئال‌تر باشه. فیلم با پرداختن هوشمندانه به پلیدی‌های قاچاق مواد مخدر (یادگیری بخش‌های زیادی از نحوه تولید تریاک، پنهان‌سازی و جابه‌جایی اون) و همین‌طور چند صحنه خشن قتل و خودکشی، به یک اثر سینمایی کاملاً بالغ و جدی تبدیل شده. شاید همه بازیگرها به یاد موندنی نباشن (به جز پاول، بقیه اون زمان چندان شناخته‌شده نبودن) و بعضی دیالوگ‌ها کمی خشک باشن، اما در کل با یک فیلم جنایی بسیار تر و تمیز و پخته طرفیم. نمره: ۷.۵ از ۱۰.
CinemaSerf (منتقد)
این از اون فیلم‌های نادریه که راوی مقتدر داستان که می‌خواد به مردم آمریکا اطمینان بده «عمو سام هواتون رو داره»، خیلی رو مخ نیست! گوینده نریشن خود دیک پاوله که نقش مأمور خزانه‌داری «باروز» رو در این درام کلاسیک قاچاق مواد مخدر بازی می‌کنه. مقامات می‌دونن که مواد مخدر غیرقانونی خیلی راحت وارد کالیفرنیا میشه و از اونجا کل کشور رو پر می‌کنه، ولی دقیقاً نمی‌دونن از چه طریقی. بعد از اینکه یه فاجعه با تلفات بالا توی دریا اتفاق می‌افته، شک باروز برانگیخته میشه و قانع میشه که باید بره شانگهای. اونجا با زن مرموزی به اسم «آن» (با بازی سینه هاسو) آشنا میشه که بهش شک داره. خیلی زود ردپا رو پیدا می‌کنه و بعد از گشتن دور دنیا، بالاخره به این باند فوق‌العاده زیرک نزدیک میشه.
فیلم بر اساس یه پرونده واقعی ساخته شده و خیلی باورپذیر نشون میده که این عملیات‌های مخفیانه چقدر پیچیده و پردرآمد بودن. دیک پاول همیشه در این مدل فیلم‌ها مطمئن و عالی عمل می‌کنه و اینجا هم چند تا از بازیگرهای ثابت استودیو همراهیش می‌کنن تا با نزدیک شدن به پایان فیلم، حس تعلیق و خطر اوج بگیره. کشتی‌ها و قایق‌ها همیشه لوکیشن جذابی برای فیلم‌های مهیج و دلهره‌آور هستن چون فضای بسته‌شون و برخورد گلوله‌ها با بدنه فلزی هیجان خاصی داره. با اینکه فیلم راحت نیم ساعت بیشتر از نیازش کش اومده، اما در کل نویسندگی و کارگردانی به اندازه‌ای محکم و پرکشش هست که بشه ازش لذت برد و خیال شهروندان رو از بابت امنیت راحت کنه.