The Winslow Boy

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم یک اثر فوق‌العاده گروهی در سبک «دیوید و جالوت» است. وقتی جوان «رانی» پس از اخراج از آکادمی نیروی دریایی به اتهام جعل سند به خانه برمی‌گردد، پدرش به سرعت به صداقت و بی‌گناهی او ایمان می‌آورد. این فقط لجبازی یک پدر مغرور نیست، بلکه عزم راسخ یک مرد درستکار و اصولی به نام «آرتور» (سر سدریک هاردویک) است تا مطمئن شود پسرش به حق خود می‌رسد. به همین منظور، او به سراغ وکیل برجسته و نماینده پارلمان، «سر رابرت مورتون» (رابرت دونات) می‌رود تا این موضوع را در پارلمان مطرح کند؛ چرا که پیگیری حقوقی عادی برای پسرک ممکن نبود، زیرا عملاً به معنای شکایت از پادشاه بود که خط قرمز بزرگی محسوب می‌شد! آنچه در ادامه می‌آید داستانی خوش‌ساخت از خیر و شر، فداکاری و عشق است. دونات حضور کوتاهی دارد، اما وقتی ظاهر می‌شود، جذابیت لطیف و روش‌های ظریفش در ارتباط با دوربین حرف‌های زیادی برای گفتن دارند. این ویژگی به همراه اقتباس خودِ راتیگان از نمایشنامه‌اش و بازیگران محکمی مانند کاتلین هریسونِ همیشه قابل‌اعتماد، باسیل برادفورد و مارگارت لیتون، نگاهی تأثیرگذار به این موضوع دارد که یک آدم معمولی وقتی انگیزه مناسب و حامی درستی داشته باشد، چقدر می‌تواند مؤثر باشد. فیلم خالی از طنز هم نیست؛ طنزی که معمولاً توسط «دیکی» (جک واتلینگ)ِ سوسول و گرامافون‌به‌دست ارائه می‌شود که با خوشی در حال هدر دادن ۲۰۰ پوند در سال در دانشگاه است، در حالی که هوش تحصیلی‌اش به اندازه یک قارچ است. فیلم که زمانش کمی کمتر از دو ساعت است، بسیار روان پیش می‌رود و هرچند پایان‌بندی‌اش شاید کمی عجولانه باشد، اما مطالعه شخصیتی جالبی از زندگی خانوادگی ارائه می‌دهد که باید برای انجام کار درست سازگار شود و حتی مبارزه کند. تماشای آن کاملاً ارزش دارد.