The Blue Lagoon

CinemaSerf (منتقد)

گرچه این فیلم هنوز هم به مراتب بهتر از بازسازی لوس و احساساتی سال ۱۹۸۰ است، اما گذر زمان اصلاً با آن مهربان نبوده. ایده اولیه یکی از طبیعی‌ترین و ملموس‌ترین چیزهایی است که می‌شود تصور کرد: دختر و پسری خردسال در پی غرق شدن کشتی به جزیره‌ای گرمسیری می‌رسند و هرچه بزرگ‌تر می‌شوند، رابطه‌شان هم رشد می‌کند. دست‌آخر هم تا حدی از روی ناچاری و تا حدی به خواست خودشان، این دو نفر یعنی «املین» (با بازی جین سیمونز) و «مایکل» (با بازی دانلد هیوستون) عملاً زن و شوهر می‌شوند.

به‌جز استوارت گرینجر (و شاید کرک داگلاس)، هیچ‌وقت بازیگر مردی ندیدم که بتواند پا‌به‌پای سیمونز جلوی دوربین بیاید. انگار از پس هر نقشی برمی‌آمد؛ با آن چشم‌های نافذ و استایلی که بی‌شباهت به ستاره‌های سینمای صامت نبود، بدون هیچ زحمتی شخصیت را خلق می‌کرد. او در این فیلم نهایت کنجکاوی و معصومیت را، همراه با ته‌مایه‌ای ظریف از آسیب‌پذیری، واقعاً عالی به تصویر کشیده. از طرف دیگر، هیوستون بازی چنان خشک و فاقد جذابیتی ارائه می‌دهد که احتمالاً خودش هم ته دلش فهمیده بود دختره فقط به این خاطر باهاش مونده که خب، کس دیگری در جزیره نبوده!

داستان فیلم روندی کم‌وبیش قابل پیش‌بینی دارد، با این حال شوخی‌ها و شیطنت‌های بازیگران فرعی همیشه‌مطمئن مثل نوئل پورسل («پدی»)، جیمز هیتر («مرداک») و سیریل کیوساک («کارتر») جذابش کرده، فیلمبرداری زیبایی در جزایر فیجی دارد و فرانک لوندر هم موفق شده حس و حالی توأمان از بهشت و خطر را خوب درآورد. متأسفانه برای بالانس کردن این روایت به بازیگر مرد بهتری نیاز بود و هرچه سن فیلم بالاتر می‌رود، تماشایش هم جذابیت کمتری پیدا می‌کند.