The Clay Pigeon

John Chard (منتقد)

یک اثر جمع‌وجور و بی‌رحمانه درباره فراموشی. *** این نقد حاوی اسپویلر است *** فیلم «کبوتر سفالی» به کارگردانی ریچارد فلایشر (Richard Fleischer) و نویسندگی کارل فورمن (Carl Foreman) است. بیل ویلیامز (Bill Williams)، باربارا هیل (Barbara Hale)، ریچارد کواین (Richard Quine) و ریچارد لو (Richard Loo) در آن بازی می‌کنند. موسیقی کار از پول سوتل (Paul Sawtell) و فیلمبرداری برعهده رابرت د گراس (Robert De Grasse) بوده است. جیم فلچر (با بازی ویلیامز) از بازماندگان اردوگاه اسرا ژاپنی است که با فراموشی و اتهام خیانت به کشور از کما بیدار می‌شود! او با فرار از بیمارستان قصد دارد حافظه‌اش را بازیابد و امیدوار است نام خود را از این اتهام پاک کند. راز این ماجرا ممکن است نزد یکی دیگر از اسرا سابق و همسر فردی باشد که به خاطر خیانت ادعایی او کشته شده است. فیلم «کبوتر سفالی» که توسط فلایشر تا جای ممکن خلاصه و جمع‌وجور شده، در جوهره خود مثل یک اپیزود یک‌ساعته تلویزیونی است. کارگردان با دست گذاشتن روی موضوع کلیشه‌ای اما محبوب نوار یعنی فراموشی، وقتی برای ساختن شخصیت‌های مکمل تلف نمی‌کند. این اثر کاملاً یک فیلم دو شخصیتی است؛ جایی که ویلیامز و هیل (که در دنیای واقعی هم زن و شوهر بودند) روایتی را پیش می‌برند که در آن، زن ابتدا نسبت به مرد خصومت دارد، اما طبق انتظار و با پیش رفتن اتفاقات و کنار هم قرار گرفتن قطعات پازل برای اثبات بی‌گناهی او، به مرور نرم می‌شود. در داستان تمایلی دیده می‌شود تا از آن موضع ضدژاپنی اولیه کاسته شود؛ همچنین پیچش داستانی پایانی، گرچه چندان غیرمنتظره نیست، اما تحسین کارل فورمنِ نویسنده را برمی‌انگیزد تا بشود از تمهیدات ضعیف جاهای دیگر فیلم چشم‌پوشی کرد. سکانس‌های شبانه، حس و حال نوآر خوبی دارند بدون اینکه واقعاً بعد روان‌شناختی خاصی به فضاسازی اضافه کنند، و بازیگران هم در حد کیفیت ساخت اثر، عملکرد قابل قبولی دارند. در مجموع، فیلم یک نوار درجه‌دو (B-movie) و سرگرم‌کننده از کمپانی RKO است، حتی اگر اثری کاملاً ضروری برای تماشا نباشد. ۶ از ۱۰