Come to the Stable

CinemaSerf (منتقد)

لورتا یانگ همیشه طوری بود که انگار برف هم روی سرش آب نمی‌شد، اما کمتر زمانی این ویژگی به اندازه این فیلم سرگرم‌کننده درباره دو راهبه که قصد ساخت یک بیمارستان کودکان را دارند، به چشم آمده است. خواهرش «مارگارت» از فرانسه زمان جنگ به همراه همکارش «اسکولاستیکا» (با بازی سلست هولم) سفر کرده و به جایی رسیده‌اند که به لطف یک صحنه میلاد مسیح در خانه «دوشیزه پاتز» عجیب‌وغریب (السا لانچستر)، فکر می‌کنند آنجا مکانی الهی و الهام‌شده است. کلی زمین و یک کارخانه قدیمی آنجا هست که می‌توانند از آن استفاده کنند، بنابراین تنها کاری که باید بکنند این است که اسقف را راضی کنند مقداری پول به آن‌ها بدهد و کار را شروع کنند. متأسفانه، اسقف (با بازی باسیل رویسدیل) نه پول کافی دارد و نه متقاعد شده که آن‌ها اصلاً بتوانند مالک زمین را وادار به فروش کنند. اما آن‌ها بدون ترس و لرز دست به کار می‌شوند و ماجراهایی دوست‌داشتنی با حضور گانگسترها، یک ترانه‌سرا که واقعاً نمی‌خواهد آن‌ها در حیاط پشتی‌اش باشند (هیو مارلو)، کلی غاز و اردک پر سر و صدا، مرباها و یکی از بهترین نمونه‌های یک راهبه با لباس کامل که در حال تنیس بازی کردن است را رقم می‌زنند که احتمالاً در عمرتان دیده‌اید. آیا شکی در مورد پایان ماجرا وجود دارد؟ خب نه، در واقع این بخش از فیلم کمی عجله‌دار پیش می‌رود. مسیری که به این پایان ختم می‌شود حس خوبی به بیننده می‌دهد؛ این دو زن سمج مرز آزاردهنده بودن را رد نمی‌کنند و از ترکیب فداکاری و کمی خوش‌اقبالی برای رسیدن به هدفشان استفاده می‌کنند. فیلم حس‌ و حالی کریسمسی دارد، با پیام‌هایی بزرگ درباره انسانیت و شرافت؛ لانچستر نقش «پاتز» خوش‌نیت اما کمی حواس‌پرت را بسیار جذاب بازی کرده و هرچند دلم می‌خواست حضور هولم کمی بیشتر باشد، اما او و یانگ ترکیبی بازیگوش از سرسختی و شیطنت را به شکلی بسیار سرگرم‌کننده به نمایش می‌گذارند.