The Crooked Way

John Chard (منتقد)

ترکش ارگانیک در سر. فیلم «راه کج» به کارگردانی رابرت فلوری (Robert Florey) و اقتباس فیلمنامه از ریچارد اچ. لانداو (Richard H. Landau) بر اساس نمایشنامه رادیویی «هیچ تیغی بیش از حد تیز نیست» اثر رابرت مونرو ساخته شده است. بازیگرانی چون جان پین، سونی تافتس، الن درو، ریس ویلیامز، هری برانسون و هال بیلور در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. موسیقی کار لوئیس فوربس و فیلمبرداری بر عهده جان آلتون بوده است. ادی رایس (با بازی پین)، کهنه‌سرباز جنگ جهانی دوم، پس از اینکه ترکش کوچکی در مغزش گیر کرده، از فراموشی دائم رنج می‌برد. بدون هیچ خاطره‌ای از زندگی گذشته‌اش، او به تنها جایی که با آن پیوند دارد، یعنی اداره ثبت ارتش در لس‌آنجلس می‌رود. به محض ورود، پلیس او را دستگیر می‌کند و کم‌کم گذشته‌اش قطعه‌پارچه کنار هم چیده می‌شود و این اصلاً خبر خوبی نیست... ابزار داستانی فراموشی بار دیگر برای بازآفرینی در سبک نوآر با نتایج متفاوتی استفاده شده است. به عنوان یک داستان، جذابیت کافی را دارد، اما از این ایده به اندازه کافی استفاده نشده است و بسیاری از بازیابی خاطرات ادی برای اهداف دراماتیک راحت و سرراست، بیش از حد راحت به نظر می‌رسند. نکته جالب اینجاست که ادی، که حالا یک آدم واقعاً خوب است، متوجه می‌شود که قبلاً آدم خیلی بدی بوده و خیلی‌ها از او ناراضی هستند. همچنین خشونت قابل توجهی در سرتاسر فیلم وجود دارد، پرخاشگری ملموس است و بازی بازیگران اصلی برای متریال موجود بیش از حد کافی است. با این حال، در سطح بصری، «راه کج» در سیاره دیگری نسبت به فیلمنامه قرار دارد. جان آلتون تمام مهارت‌های خود را به عنوان فیلمبردار فیلم نوآر در اینجا به کار گرفته و کل فیلم را از طریق یک کالیدوسکوپ نوآر فیلمبرداری کرده است. شخصیت‌ها در میان سایه‌ها و نور حرکت می‌کنند یا در بازتاب‌های تاریک مختلف غوطه‌ور هستند و نماهای داخلی به درخشش جوی از مه ذهنی کمک می‌کنند. با اضافه شدن هنر فلوری با زاویه دوربین‌های کج و نورپردازی مجزای چشم‌ها، این فیلم یکی از آثار رده‌بالای سبک نوآر است. کار آن‌ها مستحق داستان بهتری بود، اما قطعاً به دلیل کیفیت فنی و ماهیت مطمئن پیش‌زمینه، دیدن آن به هرکسی که به فیلم‌های نوآر علاقه دارد به‌شدت پیشنهاد می‌شود. ۷/۱۰