The Woman on Pier 13

John Chard (منتقد)

نمی‌تونی استعفا بدی، چون اونا نمی‌ذارن! فیلم «زنی در اسکله ۱۳» (که با نام «با یک کمونیست ازدواج کردم» هم شناخته میشه) رو رابرت استیونسون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌ش رو چارلز گرایسون، رابرت هاردی اندروز، جرج دابلیو. جرج و جرج اف. اسلاوین نوشتن. رابرت رایان، لرین دی، جان آگار، توماس گومز، جانی کارتر، ریچارد روبر و ویلیام تالمن توش بازی می‌کنن. موسیقی از لی هارلاین و فیلم‌برداری از نیکلاس موسوراکا است.

برد کالینز (با بازی رایان) زمانی عضو حزب کمونیست بوده. حالا ازدواج کرده و تو تجارت موفقه، اما وقتی اعضای حزب کمونیست آمریکا میان سراغش تا از نفوذش سوءاستفاده کنن، زندگیش زیر و رو میشه. کار برای استیونسونِ کارگردان اصلاً راحت نبوده، چون هاوارد هیوز (غول کمپانی RKO) مدام دخالت می‌کرده و دیدگاه ضدکمونیستی خودش رو تحمیل می‌کرده، طوری که کل اثر شبیه یک کار نصفه‌نیمه به نظر میاد.

اگه از این بگذریم که این روزا داستانش به خاطر فضای ضدکمونیستی و های‌وهوی اون دوران کمی احمقانه به نظر میاد (هرچند به عنوان یک سند اجتماعی از اون زمان خیلی جالبه)، چند تا صحنه جذاب و فضای نوآرِ تاریک داره که مانع از سقوطش به قعر جهنم فیلم‌های بد میشه. شخصیت‌پردازی‌ها کاملاً تو سبک فیلم‌های نوآر اصیله: قهرمانی که گذشته‌ش گریبانش رو می‌گیره، یک زن اغواگر (فم فتال)، همسری وظیفه‌شناس که از همه‌جا بی‌خبره و شرورهای جدی. چه گومز که در نقش رئیس حریص کمونیست مثل یک دیکتاتور شرور رفتار می‌کنه، چه تالمن در نقش آدمکش اجیرشده، بدمن‌ها تعادل خوبی تو فیلمنامه ایجاد کردن.

خشونت فیلم بالاست و مرگ‌های تکان‌دهنده‌ای داره و صحنه پایانی هم به سبک فیلم‌های نوآر خوب تموم میشه. بازیگرها هم کارشون رو خوب انجام دادن و موسوراکای بزرگ هم مهارت‌های فیلم‌برداریش رو به رخ می‌کشه. در کل تجربه تماشای بدی نیست، به شرطی که پروپاگاندای فیلم رو نادیده بگیرید. امتیاز: ۶ از ۱۰.