The Man from Colorado

John Chard (منتقد)

جنگ می‌تونه بلایای عجیبی سر آدم بیاره. اواخر جنگ داخلیه و آخرین گروه از نیروهای مقاومت کنفدراسیون توی دره جیکوب (Jacob's Gorge) پناه گرفتن. اونا که می‌دونن کارشون تمومه، پرچم سفید رو به نشانه تسلیم بالا می‌برن. سرهنگ اتحادیه، اوون دورو (Owen Devereaux)، پرچم سفید رو می‌بینه ولی با این حال دستور حمله میده. دورو بعد از بازگشت به خانه همراه با دوست و همکارش، کاپیتان دل استوارت (Del Stewart)، روز به روز رفتارهای عجیب و غریب‌تری از خودش نشون میده؛ تا جایی که اگه دوستاش، معشوقه‌اش و هر کسی که سر راهش قرار می‌گیره نتونن جلوی جنونش رو بگیرن، قطعا باید بهای سنگینی بپردازن.

فیلم «مردی از کلرادو» (The Man from Colorado) با بازی گلن فورد (Glenn Ford) در نقش دورو و ویلیام هولدن (William Holden) در نقش استوارت، به کارگردانی هنری لوین (Henry Levin) و بر اساس داستانی از بوردن چیس (Borden Chase)، یک وسترن روان‌شناختی جذاب و درگیرکننده‌ست. داستان حول محور مردی می‌چرخه که جنگ نابودش کرده و نمی‌تونه از خشم و بی‌اعتمادی که داره وجودش رو می‌خوره دست بکشه. بازی فورد در نقش دورو فوق‌العاده‌ست (دیدنش در نقش منفی واقعاً لذت‌بخش بود) و فیلم فضای نسبتاً تاریک و تلخی داره. اکشن فیلم کمه (که اصلاً چیز بدی نیست) و فیلم لوین بیشتر توی شخصیت‌پردازی‌های دیالوگ‌محور خودش می‌درخشه.

از اونجایی که هر دو شخصیت کلانتر میشن، خیلی راحت می‌شد داستان رو به یک وسترن کلیشه‌ای تبدیل کرد که در اون دو دوست صمیمی به خاطر تفاوت در سطح سلامت روانشون (استوارت با بازی هولدن تضاد فوق‌العاده‌ای با تشنه به خون بودن فورد ایجاد می‌کنه) و البته عشق به یک زن خوب (کارولین امت ظریف با بازی الن درو) از هم جدا میشن. اما داستان چیس عناصر دیگه‌ای هم داره که نمی‌ذاره فیلم فرمولی و تکراری بشه. یک لایه سیاسی عمیق درباره قدرت و کسانی که بهشون قدرت داده شده وجود داره، در حالی که به موضوع نحوه برخورد با سربازان بازگشته از جنگ هم به طور جدی پرداخته میشه. اینجا «پسرها» بعد از ۳ سال غوطه‌ور شدن در خون و استخوان برمی‌گردن و می‌بینن که زمین‌هاشون دیگه مال خودشون نیست و توسط یک شرکت حریص تصاحب شده؛ حالا این «پسرها» باید برای کمک به قانون پناه ببرن؟...

داستان فیلم عمق و محتوای خوبی داره و چقدر خوبه که می‌بینیم جنبه‌های فنی هوشمندانه‌ای هم برای به تصویر کشیدن این فیلم‌نامه به کار گرفته شده. لوکیشن‌های سیمی ولی (Simi Valley) فوق‌العاده و بسیار چشم‌نواز هستن. فیلمبرداری ویلیام ای. اسنایدر (William E. Snyder) در بالاترین سطح ممکنه و بدون شک بهترین کارش در ژانر وسترنه. منصفانه بگم، حتی یک وسترن درجه جیم هم اگه کیفیت تصویر خوبی داشته باشه می‌تونه قشنگ به نظر برسه، اما وقتی نسخه تکنی‌کالر فیلم باکیفیت باشه، تفاوت رو با تمام وجود حس می‌کنید و این اثر واقعاً درجه‌یکه. رنگ‌های نارنجی خاکی و قهوه‌ای مناظر به زیبایی لباس‌های آبی‌رنگ نظامی رو در بر می‌گیرن، در حالی که نور سبز و طلایی چراغ‌ها اون‌قدر زنده و درخشانن که انگار خودشون شخصیت‌های دیگه‌ای در فیلم هستن. حتی موهای جوگندمی شقیقه‌های فورد هم درخشش خاصی دارن که انگار خشم درون شخصیتش رو پنهان می‌کنن. همه طرفداران وسترن باید این فیلم رو با کیفیت بالا تماشا کنن، چون با اینکه همیشه می‌دونستیم این تصاویر چقدر زیبا هستن، حالا تماشای اون‌ها لذت بی‌حدومرز دیگه‌ای داره.

با رسیدن به سکانس پایانی در میان شعله‌های آتش (به جهنم خوش آمدید!)، «مردی از کلرادو» به دو ویژگی حیاتی که یک فیلم وسترن برای جدی گرفته شدن نیاز داره دست پیدا می‌کنه - یکی اینکه ظاهرش خیره‌کننده‌ست و دوم اینکه تم‌های داستانی قوی برای جلو بردن روایت داره - این فیلم هر دو رو داره. هورا! ۸/۱۰