The Man on the Eiffel Tower

CinemaSerf (منتقد)

حیف شد که فیلم رنگی «انسکو» که توی این اقتباس سال ۱۹۴۹ از رمان «نبرد اعصاب» ژورژ سیمنون استفاده شده، باعث شده بیشتر بخش‌های این ماجرای جناییِ تا حدی خسته‌کننده جوری به نظر برسه که انگار داری از پشت سلفون زرد نگاهش می‌کنی. با اینکه چارلز لوتن توی نقش کارآگاه معروف «مگره» که دنبال یک قاتل و باج‌گیر می‌گرده واقعاً خوب بازی می‌کنه، اما فیلم خیلی کش می‌اد و پر از نماهای معرفیِ طولانی و موسیقیِ بیش از حد و اضافیه. بورجس مریدیت (کارگردان و بازیگر فیلم) انگار کلاً حس واقع‌بینی و تناسب رو از دست داده و داستان خیلی کند و سنگین پیش می‌ره تا به پایانی برسه که فرانچوت تون بی‌مزه توی نقش «رادکِ» عاشق ساندویچ خاویار توشه. رمان اصلی خیلی پیچیده و پرجزئیاته، اما این اقتباس بی‌روح و تقریباً آماتور از آب دراومده؛ طوری که اگه مهارت قابل توجه بازیگر اصلیش نبود، چیزی بیشتر از یک ویدئوی توریستی از پاریسِ بعد از جنگ از کار درنمی‌اومد. از دیدنش پشیمون نیستم، ولی نمی‌تونم به کسی پیشنهادش کنم مگر کسایی که عاشق سینمای بی‌روح و سپیا هستند.