Manon

John Chard (منتقد)

من به تفریح و زرق‌وبرق نیاز دارم - از فقر متنفرم! فیلم «مانون» به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو ساخته شده و کلوزو فیلمنامه آن را به همراه ژان فری، بر اساس رمان «مانون لسکو» نوشته آبه پرو اقتباس کرده است. در این فیلم سرژ رجیانی، میشل اوکلیر، سسیل اوبری، آندره و رمان سوپلو به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر کار پل میزانکی و فیلمبرداری بر عهده آرمان تی‌رار بوده است. کلوزو که هنوز زخم‌خورده‌ی هیاهوی فیلم درخشانش «کلاغ» بود، داستان رمان پرو را به فرانسه پس از جنگ و بلافاصله پس از آزادی از اشغال نازی‌ها منتقل کرد. کلوزو با الهام از ذهن خلاقش، پلیدی تاریک ذات بشر را روی پرده آورد تا نشان دهد فرانسه پس از جنگ به‌هیچ‌وجه یک دنیای جدید و شاداب نبوده است. او در همین فیلم «مانون» طوفان به پا می‌کند و دلالان بازار سیاه و تن‌فروشی را به خط مقدم می‌آورد؛ افرادی که در شهری اخلاقاً فاسد و به شدت رو به زوال زندگی می‌کنند. داستان اصلی حول محور روبر دگریو (با بازی عالی و گیج‌زننده‌ی اوکلیر) و مانون لسکو (با بازی زیرکانه و دوست‌داشتنی اوبری) می‌چرخد؛ روبر به سرعت عاشق مانون می‌شود و خود را در گرداب بی‌اعتمادی و قضاوت‌های اشتباه گرفتار می‌بیند و روزبه‌روز وسواسی‌تر و احمق‌تر می‌شود. تلاش روبر و مانون برای رسیدن به زندگی رویایی‌شان، همزمان با تلاش مردم یهود برای رسیدن به اسرائیل جریان دارد؛ و دقیقاً همین‌جاست که کلوزو فیلم را به یک چهارم پایانی فوق‌العاده‌ای می‌رساند. همان‌طور که فیلم با ضرب‌آهنگ عناصر فیلم نوار می‌تپد، هومندی بصری کارگردان و فیلمبردارش نیز با آن همراه می‌شود و آن‌ها برای دراماتیک‌تر کردن فضا از کنتراست‌های بالا و زاویه‌های کج استفاده می‌کنند. سکانس‌های خیره‌کننده‌ای توجه مخاطب را جلب می‌کند؛ از دیدار پرمعنای روبر و مانون در ویرانه‌های جنگ‌زده یک کلیسا گرفته تا راهپیمایی دسته‌جمعی در بیابان زیر ابرهای شوم و پایین شبانه، سازندگان مدام فضایی هشداردهنده و شوم ایجاد می‌کنند. «مانون» با بازی‌های فوق‌العاده بازیگران، مدرک دیگری بر این است که کلوزو چه فیلمساز واقعاً بزرگی بوده است. ۹/۱۰