Mr. Belvedere Goes to College
کلیفتون وب (Clifton Webb) بار دیگر نقش خود در فیلم «Sitting Pretty» را به عنوان آقای لین بلودر، بزرگترین نابغه جهان، تکرار میکند. بلودر متوجه میشود که به دلیل نرفتن به دانشگاه، واجد شرایط دریافت یک جایزه افتخاری نیست؛ بنابراین به عنوان دانشجوی سال اول در یک دانشگاه بزرگ ثبتنام میکند و در آنجا هدف «آزار و اذیتهای» سالبالایی رو اعصاب، آلن یانگ (Alan Young)، قرار میگیرد. بلودرِ میانسال به سرعت به شخصیتی برجسته در دانشگاه تبدیل میشود، که این موضوع تصمیم او برای ناشناس ماندن در دوران تحصیل را با مشکل مواجه میکند. شرلی تمپل (Shirley Temple) که دانشجوی روزنامهنگاری است نیز با نوشتن مقالهای درباره او برای یک مجله معتبر، هویتش را در معرض افشا قرار میدهد. بلودر قبل از گرفتن مدرک دانشگاهی خود (گذراندن درسهای چهار سال در عرض شش ماه!)، نقش واسطه ازدواج را برای تمپل و دوستپسر سابقش تام دریک (Tom Drake) بازی میکند. فیلم «آقای بلودر به دانشگاه میرود» آنقدر موفق بود که راه را برای ساخت دنباله آن یعنی فیلم «آقای بلودر زنگ را به صدا درمیآورد» در سال ۱۹۵۱ هموار کرد.
سال انتشار: 1949 کارگردان: Elliott Nugent ژانر: Comedy نویسندگان: Richard Sale، Mary Loos، Mary C. McCall Jr. امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
کلیفتون وب توی این فیلم، در نقش کاراکتر فوقالعاده مغرور و با اعتمادبهنفس «بلودر»، در اوج خودش ظاهر شده. ظاهراً اون تمام درآمد حاصل از کتابش رو خرج پروندههای شکایت از افترا کرده و حالا مجبوره بره دانشگاه تا یه مدرک پایه بگیره تا بتونه جایزه ۱۰ هزار دلاری رو که خیلی بهش نیاز داره، ببره. امتحانات ورودی رو مثل آب خوردن پاس میکنه، اما وقتی نوبت به همزیستی با همکلاسیهای خیلی جوونترش میرسه، اصلاً اونقدرها ماهر نیست.
اوضاع زمانی پیچیدهتر میشه که با «الن» (با بازی شرلی تمپل)، روزنامهنگار تازهکار دانشگاه، برخورد میکنه. الن خودش هم کلی مشکل داره؛ از جمله اینکه یه مادر مجرد بیوهست و رابطه پرفرازونشیبی با دوستپسرش «بیل» (تام دریک) داره، کسی که هنوز داره سعی میکنه با شرایط زندگی الن کنار بیاد. حالا وظیفه شخصیت اصلی ماست که هم سعی کنه چراغخاموش حرکت کنه تا بتونه پولش رو بگیره و هم نقش واسطه رو برای این زوج جوان بازی کنه.
هرچند تمپل اینجا بازی قابلقبولی ارائه میده و شوخیهای باحال انجمنهای دانشجویی با حضور آلن یانگ و آلوین گرینمن هم بامزهست، اما کل فیلم در واقع فقط ابزاریه برای خودنمایی وب؛ کسی که موفق میشه سناریوهای هر لحظه مسخرهتر فیلم رو از سقوط به ورطه لودگی نجات بده. بازی اون واقعاً پر از جزئیاته و این مردِ راستش رو بخواید رو اعصاب رو، به شکلی جذاب در طول این ۸۰ دقیقه به تصویر میکشه؛ فیلمی که دیالوگهای موجز و ریتم تند و تیزی داره. در طول مسیر، فیلم به مسائل دانشگاهی هم تیکه میاندازه، از افادههای اساتید گرفته تا مسخرهبازیهای فرهنگ انجمنهای دانشجویی دخترانه و پسرانه که بعضی وقتها واقعاً سرگرمکنندهست. البته آخر فیلم یه جورایی کم میاره و افت میکنه که حیفه، ولی با این حال تماشای این بازیگر کمدی ماهر در نقش خودش هنوز هم لذتبخش و سرگرمکنندهست.