Mr. Soft Touch

CinemaSerf (منتقد)

قبل از جنگ، «جو» (گلن فورد) و شریکش یک مکان موسیقی موفق را اداره می‌کردند. بعد از جنگ، او برمی‌گردد و می‌بیند که آنجا دیگر مال او نیست و شریکش هم دیگر اصلاً وجود خارجی ندارد! او که مصمم به انتقام است، گاوصندوق را با ۱۰۰,۰۰۰ دلار خالی می‌کند و سپس در پناهگاهی که توسط «جنی» (اولین کیز) اداره می‌شود پناه می‌گیرد و خودش را به عنوان یک نوازنده بی‌چاره جا می‌زند. مدتی که با او می‌گذراند باعث می‌شود بفهمد جنی چقدر انسان شریفی است و کارش در جامعه چقدر اهمیت دارد، و آن‌ها کم‌کم به هم نزدیک می‌شوند. سپس «برد» (با بازی جان ایرلند)، روزنامه‌نگار فضول، موفق می‌شود هویت واقعی او را کشف کند و خبر جنجالی حاصل از آن، دشمنش «تینر» (رمان بونن) و افرادش را به دنبال او می‌فرستد. او به سرعت می‌فهمد که فقط خودش در خطر نیست، و با شکل گرفتن آتش‌سوزی و جابه‌جا شدن پول‌ها، «جو» باید دست به انتخاب‌های سختی بزند تا کار درست را انجام دهد و امیدوار باشد که زنده هم بماند. در نهایت شیمی خوبی بین فورد و کیز شکل می‌گیرد، اما بقیه فیلم روند کندی دارد و کمی شبیه پلیس‌های کلوستون (مایکل‌سنی) است - با این تفاوت که اینجا با گانگسترهای کلوستون طرفیم، به سرکردگی بی‌خطرترین فرد ممکن یعنی «رینی» (تد دی کورسیا). ایرلند احتمالاً ستاره بازیگری فیلم است؛ شخصیت او به قدری غیرقابل‌تحمل است که در نهایت تبدیل به تحسین‌شده‌ترین نقش فیلم می‌شود. فیلم پیامی درباره ارزش ارائه خدمات اجتماعی و انسان‌های مهربانی دارد که زمین و زمان را به هم می‌دوزند تا آن را فراهم کنند، اما به عنوان یک درام جنایی کمی ضعیف است و فورد واقعاً نمی‌تواند خودش را به عنوان بازیگر اصلی تحمیل کند، متأسفم.