Slattery's Hurricane

CinemaSerf (منتقد)

بعد از یه آموزش هواشناسی کوتاه درباره اینکه اصلاً طوفان چطوری به وجود میاد، فیلم با این صحنه شروع می‌شه که یه خلبان می‌زنه تو سر دوستش و هواپیماشو می‌دزده! متأسفانه هیجان فیلم کلاً در همین حد باقی می‌مونه، چون در ادامه می‌فهمیم این خلبان، کهنه سرباز جنگ جهانی دوم به اسم «اسلتری» (با بازی ریچارد ویدمارک) هست که خیلی خوش و خرم تو فلوریدا پرواز می‌کنه و هر چی که باشه رو جابه‌جا می‌کنه - بدون اینکه براش مهم باشه چی داره حمل می‌کنه! خلاصه، همین‌طور که تو آسمون پیش می‌ره و درست می‌رسه وسط طوفانی که اسم فیلم هم ازش گرفته شده، فلش‌بک‌هاش شروع می‌شن و یادش میاد چی شد که به این روز افتاد. اینجاست که ما وارد داستان می‌شیم. ما با خاطراتش همراه می‌شیم تا ببینیم رفتارای تا حدودی خودخواهانه‌ش چطور روی زندگی «گی» (لیندا دارنل)، «دولورس» (ورونیکا لِیک) و همچنین هم‌رزم‌های نظامیش به رهبری «کرامر» (که طبق معمول بازی گری مریل در این نقش خیلی چنگی به دل نمی‌زنه) تأثیر گذاشته. جلوه‌های صوتی باد و طوفان زیاده و آب‌پاش‌های صحنه هم قشنگ حسابی کار کشیده شدن، اما سبک قسمت‌قسمت فیلم در کنار پرحرفی‌های بیش از حد و یه ملودرام واقعاً بی‌حال از اینکه «کی با کی چیکار کرد»، باعث شده فیلم هیچ‌وقت اون‌طور که باید اوج نگیره. من همیشه بازی دارنل رو بگیر نگیر می‌دیدم، اینجا هم خیلی داستان قوی‌ای دستش نبوده، چون داستان دقیقاً به همون جایی ختم می‌شه که از اول می‌دونستیم قراره تموم بشه... برای یه فیلم رده B عصر شنبه بد نیست و میشه دیدش، اما بعید می‌دونم بعدش خیلی تو خاطرتون بمونه.