Task Force

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که در قالب مرور گذشته‌ی دوران کاری «دریابان اسکات» (با بازی گری کوپر) روایت می‌شود، داستان بسیار جالبی از تکامل ناو هواپیمابر و آموزش و توسعه مهارت‌های خلبانی نیروی دریایی از دهه ۱۹۲۰ به بعد است؛ زمانی که کشتی‌ها چیزی شبیه به اتوی وارونه بودند و خلبانان به مقدار قابل توجهی هنگام تلاش برای فرود در میان دریای متلاطم و بادهای متقابل، آسیب می‌دیدند یا بدتر از آن به سرنوشت شومی دچار می‌شدند. عکاسی هوایی فوق‌العاده است و بینش خوبی از خطرات تلاش برای فرود آوردن یک هواپیمای شکننده روی شیئی ۶۵ فوتی در وسط دریا به ما می‌دهد. این بخش جالب ماجراست. بازیگری واقعاً نهنگی به آب نمی‌زند و چندان خاص نیست. کوپر در ابتدا برقی در چشمش دارد اما با بالا رفتن از پله‌های ترقی خیلی جدی می‌شود و باید تلاش کند تا دیدگاه خود را درباره اسکادران‌های هوایی نیروی دریاییِ مبتنی بر ناو به کرسی بنشاند. او در این راه چند دستیار دارد - والتر برنانِ به شکل عجیبی چوبی در نقشی بسیار جدی‌تر از آنچه معمولاً از او دیده‌ایم، و راستش را بخواهید، او اصلاً بازیگر ذاتی این نقش نیست. وین موریس و جین وایت هم فقط جمع را تکمیل می‌کنند اما این فیلم در واقع درباره تاریخ هوانوردی دریایی است. درام کاملاً در حاشیه قرار دارد و به جز ۱۵ دقیقه آخر، انگار با یک مستند (خوب) طرف هستیم که چند چهره آشنا آن را ارائه می‌دهند.