The Black Rose

CinemaSerf (منتقد)

این دقیقا فیلم مورد علاقه منه! یک ماجراجویی کلاسیک و ناب به سبک رابین هود که در آن تایایرون پاور در نقش «والتر آو گورنیِ» دلیر، فرم خوبی داره. او با سلسله جدید نورمن‌ها در انگلستان به مشکل می‌خورد و به همین خاطر به همراه دوست کماندار ماهرش «تریس» (با بازی جک هاوکینز) به ارتش جنگجوی ترسناک «بایان» (با بازی فوق‌العاده اغراق‌آمیز و باحال اورسن ولز) ملحق می‌شود و سفری پرماجرا را آغاز می‌کند که این دو را به دربار پر زرق‌وبرق قوبلای خان می‌رساند تا شانس خود را برای ثروتمند شدن امتحان کنند. فیلم بزرگی نیست، نه - فیلمنامه ترکیبی از کلی داستان‌های دیگه است، اما کاملاً مشخصه که بازیگران دارن از کار لذت می‌برند و این حس به منم منتقل شد. کلی توطئه و پاپوش توی فیلم هست، پر از تیرهایی که زوزه می‌کشان و رد می‌شن، و یک عاشقانه ملایم و دلنشین با «مریم» (با بازی سسیل اوبری) هم جریان داره که داستان را سرپا نگه می‌داره. فیلم به شدت، به شدت طولانیه - و راستش توی بعضی لحظات احساس می‌شه صرفاً مجموعه‌ای از اپیزودهای پشت سر همه‌؛ اما یک شیمی سرگرم‌کننده بین پاور و هاوکینز و یک تیم بازیگران مکمل قرص‌ومحکم از چهره‌های آشنا وجود داره که جذابیت فیلم رو حفظ می‌کنه. هنری هاتاوی موفق میشه همه عوامل رو به یک سمت و سو هدایت کنه؛ این فیلم یک اثر رنگارنگ و شاداب در بستر تاریخ انگلستانه که طراحی لباس برنده اسکار، موسیقی شاداب ریچارد آدینسل داره و با وجود همه‌ی شلوغ‌کاری‌ها و اقتباس‌هاش، من هنوزم از دیدنش کلی لذت بردم.