The Company She Keeps

John Chard (منتقد)

پارانویا در آزادی مشروط. فیلم «The Company She Keeps» به کارگردانی جان کرامول و نویسندگی کتی فرینگز ساخته شده است. لیزابت اسکات، جین گریر و دنیس اوکیف بازیگران اصلی آن هستند. موسیقی فیلم اثر لی هارلاین و فیلمبرداری آن برعهده نیکلاس موسوراکا بوده است. میلدرد لینچ (با بازی گریر) پس از گذراندن دو سال حبس، نامش را به دایان استوارت تغییر می‌دهد و برای شروعی تازه راهی لس‌آنجلس می‌شود. او زیر نظر یک افسر آزادی مشروط خوش‌برخورد به نام جوان ویلبرن (با بازی اسکات) قرار می‌گیرد که کاری در یک بیمارستان محلی برایش دست‌وپا می‌کند. دایان به سختی می‌تواند با جوان کنار بیاید و مدام نگران و بدگمان است که مردم جامعه چه دیدی به او خواهند داشت. اوضاع زمانی حسابی پیچیده و تیره می‌شود که دایان وارد یک رابطه عاشقانه با لری کالینز (با بازی اوکیف)، نامزدِ جوان می‌شود… فیلمی با پتانسیل‌های بربادرفته؛ اثری با حضور دو ستاره‌ی محبوب فیلم‌های نوآر و یک بازیگر نقش‌های خشن و نوآر، نباید صرفاً به یک ملودرام ضعیف و بی‌رمق تبدیل می‌شد. این اعصاب‌خردکنی وقتی بیشتر می‌شود که می‌بینیم موسوراکای کاربلد در بخش‌های زیادی از داستان معجزه کرده و قاب‌های نوآر چشم‌نوازی در سکانس‌های سلول‌های زندان و گوشه‌های تاریک بیمارستان محل کار دایان خلق کرده است. در واقع اگر بیست دقیقه آخر فیلم و پایان‌بندی ضعیفش را فاکتور بگیریم، اثر صرفاً به خاطر فیلمبرداری موسوراکا ارزش یک‌بار دیدن را دارد. بازی‌ها بد نیست، گرچه کاملاً با کسانی که معتقدند گریر و اسکات باید نقش‌هایشان را عوض می‌کردند موافقم؛ هر دو زن خوب ظاهر شده‌اند و اوکیف هم نقش مردی را که هر دو زن شیفته‌اش شده‌اند به خوبی ایفا کرده! اما موسیقی هارلاین اصلاً کمکی به کار نکرده؛ این آهنگساز که معمولاً کاربلد است، روی صحنه‌ها قطعاتی گذاشته که بیشتر به درد یک کمدی رمانتیک دهه ۱۹۴۰ می‌خورد. به جای اینکه شاهد یک نگاه هوشمندانه به سیستم قضایی و مشکلات افراد آزادشده برای بازگشت به جامعه باشیم، با یک مثلث عشقی طرفیم که هیچ تعلیق یا هیجانی ندارد و کاملاً پیداست نویسنده ترسیده کار را پرحرارت‌تر کند و حق پتانسیل نوآر ایده را ادا کند. طرفداران دو بازیگر زن اصلی و موسوراکا احتمالاً فیلم را قابل دیدن بدانند، ولی قطعاً سرخوردگی و ناامیدی هم در انتظارشان خواهد بود. ۵ از ۱۰