The Elusive Pimpernel

CinemaSerf (منتقد)

دیوید نیون در این فیلم نقش قهرمان خلق‌شده توسط بارونس اورچی را به دوش می‌کشد؛ اثری شیک و تر‌وتمیز که شاید کمی سطحی به ماجراجویی‌های «اسکارلت پیمپرنل» پرداخته است. مقامات فرانسوی که از فراری دادن موفقیت‌آمیز و پی‌در‌پی اشراف‌زاده‌های محکوم به مرگ آن هم درست از جلوی چشم حکومت وحشت به ستوه آمده‌اند، به «شوولن» (با بازی سیریل کیوساک) ماموریت می‌دهند تا این خرابکار را به دام بیندازد. او نقطه ضعفی از همسر جدید و جذاب پرسی، یعنی «لیدی بلیکنی» (با بازی مارگارت لیتون) پیدا می‌کند و به او پیشنهاد می‌دهد در ازای نجات جان برادرش، در این دستگیری کمک کند. از قضا او همسر همین «سر پرسی» به ظاهر بی‌عرضه و خودنماست، اما آیا پرسی واقعاً همان‌قدر که نشان می‌دهد بی‌خاصیت است؟

دیوید نیون توی این فیلم حسابی روی فرم است؛ تعلیق و توطئه به اندازه کافی وجود دارد که ریتم داستان خسته‌کننده نشود و لیتون هم مثل همیشه اجرای مطمئن و قابل‌قبولی ارائه می‌دهد (حتی اگر بهترین بازی کارنامه‌اش نباشد). این اثر شاید بهترین فیلم کارنامه پاول و پرسبرگر نباشد، اما همچنان یک ماجراجویی جذاب و پرداخت‌شده است که رگه‌هایی از طنز دارد و به یک ۱۵ دقیقه پایانی بسیار هیجان‌انگیز ختم می‌شود. شاید به پای نسخه سال ۱۹۳۴ با بازی لزلی هاوارد نرسد، اما کاملاً پیداست که خود نیون از بازی در آن لذت برده و من هم از تماشایش حسابی لذت بردم.