Fancy Pants
یک بازیگر آمریکایی که خودش را به شکل یک پیشخدمت انگلیسی درآورده، توسط زنی از نیومکزیکو استخدام می‌شود تا روی شوهر و دختر سرکش او تأثیر بگذارد. ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که اهالی شهر فکر می‌کنند آرتور یک کنت است و رئیس‌جمهور روزولت تصمیم می‌گیرد به آن‌ها سر بزند.
سال انتشار: 1950 کارگردان: George Marshall ژانر: Comedy، Musical، Western نویسندگان: Harry Leon Wilson، Edmund L. Hartmann، Robert O'Brien امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
هی شلوار فانتزی - تو یک آدم ترسو و لوس هستی. فیلم «شلوارهای فانتزی» (Fancy Pants) به کارگردانی جرج مارشال (George Marshall) و اقتباس ادموند ال. هارتمن و رابرت اوبراین از داستان هری لئون ویلسون ساخته شده است. باب هوپ، لوسیل بال، بروس کابوت، جک کرکوود و لیا پنمن در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این اثر که با تکنیک تکنی‌کالر تولید شده، موسیقی متن‌اش کارِ ون کلیو و فیلمبرداری‌اش بر عهده چارلز لانگ بوده است. داستان فیلم بازسازی‌شده‌ای از «راگلزهای رد گپ» است که در سال ۱۹۳۵ به فیلمی موفق تبدیل شده بود؛ فیلمی به کارگردانی لئو مک‌کری و با بازی چارلز لافتون. در این نسخه، باب هوپ نقش یک بازیگر سطح پایین تئاتر آمریکایی را بازی می‌کند که توسط یک خانواده غربی استخدام می‌شود به این امید که رفتارهای مؤدبانه‌اش روی اعضای خشن و سرسخت خانواده تأثیر بگذارد. اوضاع زمانی از کنترل خارج می‌شود که شهر او را با یک لرد اصیل اشتباه می‌گیرد و همین امر توجه رئیس‌جمهور تدی روزولت را جلب می‌کند که قصد دارد از خانه این خانواده بازدید کند. از همه گذشته، هوپ باید با قلدر شهر یعنی بروس کابوت هم دست‌وپنجه نرم کند، کسی که متقاعد شده هوپ قصد دارد دختر مورد علاقه او یعنی لوسیل بال را بدزدد.
یک کمدی موزیکال شاد و سرزنده که صرفاً برای خنداندن ساخته شده و تولید باکیفیتی دارد. هوپ و بال در مجموع در پنج فیلم با هم همبازی شدند و شیمی بین آن‌ها یک فرمول برنده بود، حتی اگر فیلمنامه همیشه به نفع سبک کمدی آن‌ها نبود. «شلوارهای فانتزی» یکی از فیلم‌های بهتر آن‌هاست، اما دو سرِ آن با بی‌تفاوتی احاطه شده است. شروع فیلم کش‌دار است و استاندارد مشخصی برای آنچه در راه است تعیین نمی‌کند، اما به محض اینکه وارد غرب وحشی می‌شویم، نه تنها به باب هوپ اجازه می‌درخشد، بلکه کرکوود و کابوت (که عالی هستند) را هم وارد بازی می‌کند. پس از آن، فیلم به هوپ اجازه می‌دهد مثل یک پیشخدمت/لرد اصیل پز بدهد، در حالی که بال و کرکوود نقشه می‌کشند تا این آدم مزاحم را به انگلیس برگردانند. دقیقاً در همین بخش میانی و پرمحتوا است که لحظات واقعاً خنده‌داری داریم که توسط مارشال به سرعت شکل گرفته و فیلمنامه‌اش به تیغ تیغی تیز است. حتی وقت برای چند ترانه هم داریم که قطعه فوق‌العاده «آشپزی خانگی» (Home Cookin) گل سرسبد آن‌هاست.
متأسفانه پایان‌بندی تأثیرگذاری لازم را ندارد و خیلی زود از راه می‌رسد، که این موضوع از آن جهت دوچندان ناامیدکننده است که مقدمه‌چینی بزرگ فیلم بسیار سرگرم‌کننده بود. در مجموع، فیلم باب هوپ خوب است اما عالی نیست، اما وقتی خوب است، بسیار خوب است و بنابراین به راحتی به طرفداران کمدی‌های کلاسیک پیشنهاد می‌شود. ۶.۵/۱۰