Frenchie
«فرنچی فونتین» کسب‌وکار موفق خود را در نیواورلئان می‌فروشد تا به غرب برود. علت کارش چیست؟ پیدا کردن مردانی که پدرش، «فرانک داسون»، را به قتل رسانده‌اند. اما او تنها یکی از آن دو نفر را می‌شناسد و مصمم است هویت نفر دوم را هم کشف کند.
سال انتشار: 1950 کارگردان: Louis King ژانر: Western نویسندگان: Oscar Brodney امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
فرشته سرخ! فیلم «فرنچی» (Frenchie) رو لوئیس کینگ کارگردانی کرده و فیلمنامه‌ش رو اسکار برادنی نوشته. بازیگرانی مثل جول مک‌کری (Joel McCrea)، شلی وینترز (Shelley Winters)، پول کلی (Paul Kelly)، الsections لانکستر (Elsa Lanchester)، ماری ویندسور (Marie Windsor) و جان راسل (John Russell) توش بازی می‌کنن. موسیقی فیلم کار هانس زالتره و فیلمبرداریش هم برعهده موری گرتسمن بوده.
داستان از این قراره که فرنچی فونتین (با بازی وینترز) کسب‌وکار موفقش تو نیواورلئان رو فروخته و اومده غرب تا بیشتر پیشرفت کنه... یا شاید هم نقشه دیگه‌ای تو سرش داره؟ با اینکه بعضی منابع آنلاین ادعا می‌کنن این فیلم بازسازی «دستری» (Destry) است (که اتفاقاً فیلم به‌مراتب بهتری هم هست)، اما واقعاً یک کپی‌برداری محض نیست. شباهت‌هایی قطعاً وجود داره، ولی فیلم هویت مستقل خودش رو داره و حداقل حقشه که بر اساس خودش قضاوت بشه.
اینجا با یک خط داستانی کلاسیک و امتحان‌پس‌داده‌ی ژانر وسترن طرفیم که توش یک نفر دنبال انتقامه، فقط این‌بار اون شخص یک زن زرنگ و کلکه. خواستگارای مرد دست‌وپاشون رو گم می‌کنن تا توجّهش رو جلب کنن، آدم‌بدا دست‌وپا می‌زنن تا شک بقیه رو از خودشون دور کنن (که البته خیلی ناشیانه این کار رو می‌کنن)، و مردم شهر هم از موفقیت مالی و بی‌پروا‌ی فرنچی شاکی و خشمگین می‌شن. البته تو این میان یه سری حقایق هم برملا می‌شه که حساب کار رو دست همه می‌ده.
روی کاغذ فیلمنامه خیلی قوی نیست، این قطعاً درسته، اما صرف‌نظر از اون، نکات مثبت زیادی تو ساخت فیلم هست که بشه ازشون لذت برد. بازیگرا برای نقش‌هایی که نوشته شده خوبن؛ نه اینکه شیمی فوق‌العاده‌ای بین وینترز و مک‌کری وجود داشته باشه، اما وقتی وینترز با اون جذابیت و ناز تو شهر می‌چرخه و مک‌کری هم با ژست خونسردش ظاهر می‌شه، خیلی راحت می‌شه با این حال‌وهوای سرگرم‌کننده همراه شد.
دیالوگ‌ها اغلب پر از کنایه‌های جذاب و جالبن، طراحی لباس کیفیت بالایی داره (ایوان وود)، و وقتی هم صحنه‌های اکشن سر می‌رسن، خیلی خوب و تمیز اجرا شدن. با این حال، بهترین بخش فیلم فیلمبرداریشه. موری گرتسمن (Comanche Territory) اسم شناخته‌شده‌ای تو جایزه‌های فیلمبرداری نیست و قطعاً تو کارهای سیاه و سفید موفق‌تر بوده، اما فیلترهای تکنی‌کالرش تو این فیلم واقعاً عالی از آب دراومده.
علاوه بر این، مناظر و لوکیشن‌های فوق‌العاده‌ای مثل منطقه باترمیلک و جنگل ملی اینیو چشم‌نوازی می‌کنن، طوری که آدم تعجب می‌کنه چرا تو دوران اوج وسترن بیشتر از این مکان‌ها استفاده نمی‌شد؟ به عنوان یک طرفدار جدی وسترن، شاید خیلی راحت نباشم که این فیلم رو به عاشقان این ژانر به عنوان یک اثر حتمی پیشنهاد کنم. اما برای طرفداران مک‌کری، وینترز — و حتی جان راسل — اصلاً تلف کردن وقت نیست. ۶ از ۱۰