Gone to Earth

CinemaSerf (منتقد)

اسلایدهای اول فیلم نام‌های سر الکساندر کوردا و دیوید ا. سلزنیک را ذکر می‌کنند که اگرچه تاثیرگذار است، اما تا حد زیادی این ماجراجویی رمانتیک نسبتاً آشفته را خلاصه می‌کند. جنیفر جونز در نقش «هیزل»، دختر جوانی است که با طبیعت یکی است - به ویژه «فاکسی»، بچه روباه مستقلش. در نهایت، او با «مارستون» (سیریل کیوساک)، کشیش محلی زندگی آرامی را شروع می‌کند، اما آنقدر زیبا و سرکش است که همچنان سرها را به سمت خود می‌چرخاند و ارباب محلی «جک» (دیوید فارار) هم به دنبال اوست. او که طرد شده، احساسات بدی نسبت به دختر در بین اهالی روستا که مردمی خشکه‌مقدس و خرافاتی هستند به پا می‌کند و فاجعه‌ای رخ می‌دهد. پاول و پرسبرگر با این اثر خوش‌تصویر به شهرت خود پایبند می‌مانند - رنگ‌ها و لباس‌ها، و سکانس‌های فضای باز حومه شهر عالی هستند. بازیگری کمتر تاثیرگذار است. ما می‌دانیم که فارار برای آن دختر له له می‌زند، اما بازی واقعی او شواهد زیادی از این موضوع ارائه نمی‌دهد. اوون هولدر روایتی نسبتاً حواس‌پرت‌کن به ما می‌دهد که اصلاً چیزی به فیلم اضافه نمی‌کند - و مقدار زیادی صحنه‌های پرکننده برای کش دادن داستان وجود دارد - بیشتر اوقات دیدنش زیباست، اما مرتباً سرعت آن را به اندازه حلزون کم می‌کند. دیم سیبیل تورندایک به عنوان مادرشوهر ناسازگار دختر نسبتاً خوب است، و چند حضور خوب از هیوز گریفیت و جورج کول به پیشبرد فیلم کمک می‌کند، اما به طریقی این اثر آن شتاب لازم را ندارد تا خودش را خوب نگه دارد. ممکن است سلزنیک وقتی فیلم را دیده، قلب (و روح) آن را تدوین کرده و درآورده باشد، اما در هر صورت این یکی از آثار به یاد ماندنی آرچرز نیست.