The Happiest Days of Your Life

CinemaSerf (منتقد)

«ودربی پاند» (با بازی آلیستر سیم) مدیر یه مدرسه پسرونه‌ست که واقعاً فقط دلش می‌خواد یه زندگی آروم و بی‌دردسر در کنار دانش‌آموزهای شیطونش تو مدرسه «نات‌بورن» داشته باشه. اما خب جنگه دیگه، و مسئولین بی‌کفایت وزارتخانه تصمیم می‌گیرن که اون باید ساختمون مدرسه‌ش رو با یه مدرسه دیگه شریک بشه. ماجرا اینجاست که اونا انقدر درگیر کاغذبازی‌های خودشون می‌شن که یهو پاند می‌بینه «خانم ویت‌چرچ» ابهت‌آمیز دم در خونش ایستاده؛ اونم با صدها دختر، چمدون، چوب‌های هاکی و خلاصه هر چی که فکرش رو بکنید. اونا اومدن و قصد رفتن هم ندارن. قبل از اینکه پاند بتونه پلک بزنه، خودش و کارکنانش دور می‌خورن و پیراهن‌هاش سر از فایل‌های اداری درمیارن! یه جور صلح موقت بینشون برقرار می‌شه، و وقتی می‌فهمن بچه‌ها قلم و کاغذ و تمبر دارن، این صلح یکم محکم‌تر می‌شه. فکر اینکه بچه‌ها بخوان به پدر و مادرهاشون درباره این ادغام نامه بنویسن، لرزه به تنشون می‌ندازه. پس مجبورن با هم همکاری کنن. یه بازرسی ناگهانی می‌تونه آینده شغلی هر دو مدیر رو به باد بده، مگه اینکه بتونن با یه شعبده‌بازی سریع، قضیه استفاده مشترک از امکانات رو ماست‌مالی کنن. آیا این نقشه جواب میده؟ اصلاً شدنیه؟ خب، بخش زیادی از ادامه این کمدی دلنشین صرف نشون دادن دقتی می‌شه که حتی طراحان عملیات پیاده‌سازی نرماندی (D-Day) هم جلوش لنگ می‌اندازن. «سیم» و «رادرفورد» هر دو زمان‌بندی کمدی فوق‌العاده‌ای دارن و «فرانک لاندر» و «جان دایتون» نمایشنامه دایتون رو طوری اقتباس کردن که فرصت کافی برای نشون دادن این استعداد به ما داده بشه. بازیگرهای مکمل قوی، از جمله «جویس گرنفل» که همیشه سرگرم‌کننده‌ست، کمک کردن تا این ۸۰ دقیقه شیطنت و هرج‌ومرج به بهترین شکل جلو بره.