Kansas Raiders
آدی مورفی (Audie Murphy) در نقش جوانی «جسی جیمز» (Jesse James) ظاهر می‌شود که تحت تاثیر طلسمِ «سونگالی‌وار» یاغی معروف، «ویلیام کوانترل» با بازی برایان دانلوی (Brian Donlevy) قرار می‌گیرد. جسی و باند جوانش برای انتقام مرگ والدینش به شورشیان می‌پیوندند، اما خیلی زود از خشونت‌های بی‌معنی و غارت غیرنظامیان بی‌گناه سرخورده می‌شوند. جسی که توسط دخترِ همراه کوانترل تحریک شده تا آنجا را ترک کند، مردد می‌ماند تا اینکه یانکی‌ها سر می‌رسند. کوانترل، جسی را مجبور به رفتن می‌کند و خودش به تنهایی به استقبال گلوله‌های یانکی‌ها می‌رود. جسی با باندش فرار می‌کند و بقیه ماجرا تاریخ است.
سال انتشار: 1950 کارگردان: Ray Enright ژانر: Drama، Western نویسندگان: Robert L. Richards امتیاز: 6.1نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
یک مشت تازه برای تیپ قصاب‌ها! فیلم «مهاجمان کانزاس» (Kansas Raiders) به کارگردانی ری ان‌رایت (Ray Enright) و نویسندگی رابرت ریچاردز ساخته شده است. بازیگرانی چون آدی مورفی، برایان دانلوی، مارگریت چاپمن، جیمز بست، اسکات بردی و تونی کرتیس در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این اثر به صورت تکنی‌کالر تولید شده، موسیقی‌اش کارِ میلتون روزن است و ایروینگ گلاسبرگ مدیریت فیلمبرداری را بر عهده داشته است. داستان از این قرار است که برادران جیمز و یانگر به همراه کیت دالتون، پس از دیدن مستقیم جنایات ردلگ‌ها، به مهاجمان کوانترل می‌پیوندند. با این حال، مردان جوان که فکر می‌کردند برای پیشبرد اهداف جنگی با سربازان می‌جنگند، خود را درگیر جنایات جنگی به همان اندازه وحشتناکی می‌بینند؛ موضوعی که تاثیر عمیقی روی جسی جیمز جوان می‌گذارد.
بسیار خب، روایت این فیلم از یک دوره تلخ و اندوک‌بار در تاریخ آمریکا بسیار تخیلی است. حقایق آن دوران و شخصیت‌ها کنار گذاشته شده‌اند تا یک وسترن هیجان‌انگیز از دهه ۵۰ میلادی ساخته شود. هرگونه امیدی به یافتن یک نگاه تاریخی عمیق به «مهاجمان ویلیام کوانترل» فقط به ناامیدی ختم خواهد شد؛ چیزی که در بسیاری از نقدهای تند و تیز این فیلم در فضای اینترنت کاملاً مشهود است. با این حال، اگر فیلم را با معیارهای سرگرمی‌ساز ساده‌اش بسنجیم، برای طرفداران معمولی ژانر وسترن نمره بالایی می‌گیرد، چرا که درگیری‌های مسلحانه، چاقوکشی‌ها و روبه‌رو شدن‌ها باعث می‌شوند ریتم فیلم همیشه پرانرژی بماند.
پرچم سیاه شوم کوانترل. از نظر روایی، فیلم به اندازه کافی تعلیق ایجاد می‌کند تا حرفش را بزند، زیرا هیچ شکی برای ما باقی نمی‌گذارد که «نمایش فجایع» توسط مهاجمان کوانترل چگونه بوده است؛ همچنین مضمون جالبی درباره انحراف و تباهی جوانان در دل داستان نهفته است. بله، قطعا این فیلم از نظر دقت تاریخی ضعیف است، اما نکته حیاتی اینجاست که موضوع دست‌مایه خود را ماست‌مالی نمی‌کند. به هر حال این یک محصول دهه ۵۰ است و سازندگان حداقل موفق می‌شوند ما را نسبت به ماهیت جنایات مرتکب شده توسط برخی جناح‌ها در جنگ داخلی کاملاً آگاه کنند. در واقع، یکی دو صحنه واقعاً تصاویر ماندگاری به جا می‌گذارند و از منظر اکشن، سکانس «غارت لارنس» از نظر ساختار و تاثیری که می‌گذارد عالی است.
از نظر تولید، فیلم ارزش دیدن بالایی دارد، فیلمبرداری تکنی‌کالر گلاسبرگ خیره‌کننده است؛ نه فقط برای لوکیشن‌های گارنر ولی و کاناپ، بلکه برای به تصویر کشیدن کیفیت طراحی صحنه (راسل گائوسمن / روبی لویت) و طراحی لباس بیل توماس. بازیگران خوب کار کرده‌اند بدون اینکه شاهکار خاصی ارائه دهند، دانلوی به وضوح کلاسِ بازیگری بالاتری دارد، اما اینجا در نقش کوانترل فقط به لطف حضورش گلیم خود را از آب می‌کشد و جای خالی یک شخصیت واقعاً شرور و بدذات به شدت احساس می‌شود. البته این کمبود تا حدودی توسط بازی محکم اسکات بردی در نقش بیل اندرسون جبران شده است. مورفی در نقش جسی جیمز جوان، شور جوانی و گستاخی را به‌خوبی پیاده کرده، در حالی که تونی کرتیس در نقش کیت دالتون در میان پویایی گروه پنج نفره بسیار لذت‌بخش است. مارگریت چاپمن در نقش کیت کلارک (دخترِ کوانترل) وظیفه سخت بازی کردن تنها زن فیلم را بر عهده دارد و با اینکه در واقعیت خیلی از شخصیتش بزرگ‌تر است (و به لطف آزادی عمل نویسنده، کمی شبیه زنانی به نظر می‌رسد که مردان جوان را تور می‌کنند)، اما در صحنه‌هایی که با جسی جیمزِ معصومِ مورفی همبازی است، نقش یک زن مسنِ عاقل و جذاب را به خوبی درمی‌آورد.
روی هم رفته، صرف‌نظر از دستکاری‌های تاریخی، این یک فیلم وسترن خوش‌ساخت است که دهه ۵۰ را با شروعی قدرتمند برای ورود موفقیت‌آمیز آدی مورفی به ژانر وسترن رقم زد. ۷/۱۰
CinemaSerf (منتقد)
جسی جیمز اصولی و جوان (با بازی آدی مورفی) و برادرش فرانک (ریچارد لانگ) از هرج‌ومرجی که در جریان جنگ داخلی آمریکا می‌بینند به ستوه آمده‌اند و به همین دلیل به همراه سه تن از دوستانشان عازم می‌شوند تا به گروه یاغیان تحت فرماندهی سرهنگ کوانترل (برایان دانلوی) بپیوندند؛ گروهی که ارتش بزرگ مهاجمانش دردسرهای بی‌پایانی برای ارتش یانکی‌ها ایجاد کرده است. نکته اینجاست که وقتی آن‌ها به طور کامل وارد این ارتش خصوصی می‌شوند، کم‌کم می‌فهمند سیاست‌های او دست‌کمی از وحشی‌گری ندارد. خوشبختانه سرهنگ از جسی خوشش آمده و «کیت» (با بازی مارگریت چاپمن) نیز – کاملاً به شکلی افلاطونی – به او توجه دارد؛ و در حالی که درگیری میان ایده‌آلیسم جسی و واقعیت‌های پیشروی سربازانِ کلاه‌آبی (شمالی‌ها) به نقطه جوش می‌رسد، برادران جیمز باید دست به انتخاب بزنند.
من همیشه مورفی را به عنوان یک قهرمانِ تمام‌عیار آمریکایی دوست داشته‌ام و او در اینجا اجرایی ارائه می‌دهد که شاید به جذابیت تیرون پاور (در فیلم سال ۱۹۳۹) نباشد، اما همچنان کاملاً قابل تماشاست. دانلوی رگه‌هایی از کلارک گِیبل را در خود دارد و باز هم، به اندازه کافی مایه می‌گذارد تا نشان دهد کوانترل با وجود اینکه یک یاغی خشن بوده، اما هنوز آن‌قدر از منش یک جنتلمن جنوبی در وجودش بوده که به روحیه طغیانگر برادران جیمز و رفقایشان از جمله کیت دالتون (با آن گریم و چهره‌ای که تونی کرتیس را تقریباً غیرقابل تشخیص کرده) اجازه دهد راه خود را در تاریخ باز کنند.
فیلم پر از اکشن است و چاشنی کوچکی از اخلاق‌گرایی هم دارد که در طول هشتاد دقیقه به نرمی جلو می‌رود و به شما یادآوری می‌کند که چرا مورفی برای بازاریابان یونیورسال این‌قدر چهره‌ای ایده‌آل و مناسب پوستر بوده است.