Morning Departure

CinemaSerf (منتقد)

این یک درام جنگی نسبتاً اضطراب‌آور است که تا حدی خطراتی را که خدمه نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا با آن مواجه هستند، به تصویر می‌کشد. جان میلز (John Mills) در نقش کاپیتان «آرمسترانگ» است که خدمه خود را به یک گشت دریایی معمولی می‌برد، اما تجهیزاتشان در کابل یک مین دریایی گیر می‌کند. توقف ناگهانی و دنده عقب رفتن موتورها کارساز نیست و آن‌ها به ته دریا سقوط می‌کنند. زیردریایی تا حد زیادی سالم است و آب خیلی عمیق نیست، بنابراین آن‌ها به نجات خود خوش‌بین هستند و در واقع کمک خیلی زود می‌رسد و به چهار نفر اول از دوازده بازمانده اجازه می‌دهد تجهیزات اضطراری خود را بپوشند و به سمت سطح آب حرکت کنند. حالا با کم شدن هوای داخل، احساس خفقان بیشتر می‌شود، افسر ارشد «منسون» (با بازی نایجل پاتریک) بیمار می‌شود و متوجه می‌شویم که «اسنایپ» (با بازی ریچارد اتنبورو) تنها به خاطر حقوق بیشتر به نیروی دریایی پیوسته و در واقع از فضای بسته وحشت (کلاستروفوبیا) دارد.
با رفتن چهار نفر اول، حالا نوبت چهار نفر بعدی است، اما یک مشکل وجود دارد. آسیب ناشی از انفجار باعث شده این‌ها آخرین کیت‌های نجات باشند. باید قرعه‌کشی انجام شود و این کار تنش را بیشتر می‌کند زیرا کسانی که باقی می‌مانند باید منتظر بالا کشیده شدن کشتی باشند و این امر به هوای خوب در سطح آب بستگی دارد!
داستان به خوبی پیش می‌رود، میلز (که واقعاً دوست داشت در این نقش‌ها دست‌هایش را به هم بکوپد!) به خوبی با پاتریک کار کرده است، جیمز هایتر در نقش سرآشپز و همه‌فن‌حریفِ داستان یعنی «هیگینز» عالی ظاهر شده و اتنبورو واقعاً حس قابل باوری از ترس و پناه گرفتن در این لوله فلزی در اعماق دریا و همچنین احساس گناه فزاینده ناشی از خودخواهی‌اش را به ما منتقل می‌کند. فیلم‌نامه کمی طنز سیاه را با خطر فزاینده در هم آمیخته و روی بیکر (Roy Baker) ریتم داستان را در طول این روایت تاثیرگذار حفظ کرده است.