Our Very Own

CinemaSerf (منتقد)

«گیل» (با بازی آن بلایت) درست در روز تولد هجده‌سالگی‌اش، سر یه کل‌کل خواهرانه از زبان خواهرش «جوآن» (جوآن ایوانز) می‌شنوه که فرزندخوانده‌ست و مامان (جین وایت) و بابا (دونالد کوک) اصلاً پدر و مادر واقعی‌اش نیستند. پدر و مادر هم ناخواسته این حرف‌های تلخ رو می‌شنوند و سعی می‌کنند آرومش کنند، اما گیل بعد از کمی فکر کردن تصمیم می‌گیره هرطور شده با پدر و مادر واقعی‌اش ارتباط برقرار کنه. پدرش که سال‌ها پیش از دنیا رفته، ولی مادرش ازدواج مجدد کرده و تو سواحل کالیفرنیا زندگی می‌کنه. دیداری ترتیب داده میشه، اما قضیه اصلاً طبق نقشه پیش نمیره و گیل رو با بحرانی جدی روبرو می‌کنه.

از اون طرف، خواهر کوچیکترش «پنی» (با بازی شیرین و دوست‌داشتنی ناتالی وود) دلش می‌خواد همه‌چیز مثل قبل عادی بمونه، و نامزدِ احتمالی‌اش «چاک» (فارلی گرینجر) هم سردرگم مونده چطور به دختری کمک کنه که خودش هم تکلیفش با خودش مشخص نیست. با این حال، شاید نزدیک شدن به جشن فارغ‌التحصیلی بتونه بهش کمک کنه اولویت‌هاش رو بهتر بچینه.

به نظرم آن بلایت همیشه به عنوان بازیگر یه مقدار بی‌رمق و خسته‌کننده بود. چهره‌اش به نقش می‌خوره، اما هیچ‌وقت وزن و تسلط کافی رو صحنه نداره؛ اینجا هم کنار گرینجر که اونم چنگی به دل نمی‌زنه، حضورش کم‌رنگ‌تر به نظر میاد. البته داستان با حساسیت خوبی سراغ یه موضوع جدی رفته، مخصوصاً اونجایی که دختر متوجه میشه زندگی مادرش بدون اون ادامه پیدا کرده و تقریباً همه دارن رازهایی رو پنهان می‌کنند. منصفانه بخوایم بگیم، فیلم به ورطه ملودرام‌های آبکی نمی‌افته و پایانی داره که برای کسانی که قدر داشته‌هاشون رو نمی‌دونند تأمل‌برانگیزه. با این حال، حیف که انتخاب بازیگرهای نه‌چندان قدرتمند، تا حد زیادی به کار ضربه زده.