Outrage
دختر جوانی هنگام بازگشت از سر کار مورد تجاوز قرار می‌گیرد. شوک روحی ناشی از این حمله او را از والدین و نامزدش دور می‌کند. او که توانایی روبرویی با جامعه را ندارد، فرار کرده و با نامی مستعار در یک مزرعه پرتقال مشغول به کار می‌شود. کشیش جوانی به او علاقه‌مند می‌شود، اما دختر حقیقت را به او نمی‌گوید. وقتی یکی از کارگران مزرعه سعی می‌کند او را ببوسد، خاطره حادثه هولناک گذشته برایش زنده شده و نزدیک است او را به قتل برساند. او دستگیر می‌شود، اما وقتی هویت واقعی‌اش فاش و حقایق پرونده مطرح می‌شود، کشیش دادگاه را قانع می‌کند که جامعه باید بار این گناه را به دوش بکشد. کشیش به او کمک می‌کند تا ایمانش را بازیابد و او را نزد والدین و نامزدش بازمی‌گرداند.
سال انتشار: 1950 کارگردان: Ida Lupino ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Collier Young، Malvin Wald، Ida Lupino امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
روح و روانی آسیب‌دیده بعد از یک جنایت رذیلانه. فیلم Outrage به کارگردانی آیدا لوپینو هست و فیلمنامه‌ش رو هم خود لوپینو به همراه کالیر یانگ و مالوین والد نوشته. بازیگرای اصلیش مالا پاورز، تاد اندروز و رابرت کلارک هستند. موسیقی اثر از پول ساوتل و فیلمبرداریش کار آرچی استوت هست.
اگه ذهنتون رو ببرید به سال ۱۹۵۰، احتمالاً خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنید از این فیلم خوشتون میاد. همون‌طور که بقیه منتقدا هم اشاره کردن، این فیلم و برخوردش با سوژه حساس تجاوز، خب مال همون دوران هست و قدیمی شده، اما این موضوع اصلاً از ارزش، تاثیرگذاری و اهمیتش در تاریخ سینما و البته کار درخشان لوپینو کم نمی‌کنه. لوپینو با هوشمندی و احتیاط رفتار می‌کنه و سراغ ابتذال و حاشیه‌سازی نمیره؛ این یک کارگردانی فوق‌العاده از یکی از بانوان بزرگ سینمای قدیمه.
داستان فیلم درباره آن والتون (پاورز) هست که بهش تجاوز شده و حالا باید دید بعد از این اتفاق دردناک، با اون روحیه شکننده چطور با زندگی روزمره کنار میاد. تصمیماتی که می‌گیره، برداشتش از اتفاقات اطرافش و در نهایت یک حادثه بحرانی که همه‌چیز رو به اوج می‌رسونه. لوپینو صحنه‌های چشمگیری خلق کرده، تجربه فیلم نوآرش اینجا خیلی به کارش اومده؛ واسه همین زوایای عجیب دوربین، چراغ‌های حبابی تهدیدآمیز، خیابون‌های خلوت و پوستر دلقک‌ها رو می‌بینیم! تعقیب آن توسط مردی که سوت می‌زنه تو هر شرایطی ترسناکه، اما با لمس فضاسازی نوآر لوپینو رسماً آدم رو خرد می‌کنه.
بقیه فیلم با لحنی ملایم پیش میره، شاید کمی زیادی آروم، و البته رویکرد مذهبی داستان کمی تحمیلیه و بهترین انتخاب برای داستان نبوده، اما در نهایت هدف فیلم جلب رضایت عامه مردم نبوده. هدف دیده شدن و باارزش بودن بوده که قطعا به هر دو رسیده. ۷ از ۱۰.