Rocky Mountain

John Chard (منتقد)

همیشه راه دیگری وجود نداشت. ما فقط مدتی آن را به تعویق انداختیم. فیلم «کوه صخره‌ای» به کارگردانی ویلیام کیگلی و فیلمنامه‌نویسی وینستون میلر and آلن لو می ساخته شده است. ارول فین، پاتریس وایمور، اسکات فوربز، گویین ویلیامز، دیک جونز، هاوارد پتری and اسلیم پیکنز در آن بازی می‌کنند. موسیقی کار مکس اشتاینر و فیلمبرداری بر عهده تد مک‌کورد بوده است.

بگذارید چیزی را بگویم که جالب است؛ من همه چیز را آماده کرده بودم تا مقدمه این فیلم را به عنوان افتتاحیه نقد بنویسم. این مقدمه که از روی سنگ‌نبشته‌ای پای خود کوه صخره‌ای (معروف به کوه ارواح) برداشته شده، حقیقت نجیبی را بازگو می‌کند که پایه و اساس داستان است — و در عین حال نتیجه داستان را هم لو می‌دهد! این موضوع را اگر با روایت خود ارول فین ترکیب کنید، متوجه می‌شوید که با دو عامل نسبتاً آزاردهنده طرف هستید که مانع از تبدیل شدن این اثر به یک فیلم وسترن رده‌بالا می‌شوند. با این حال، فیلم صرف‌نظر از این مسائل، فوق‌العاده است.

داستان درباره فین است که گروه کوچکی از نیروهای جنوب را به کالیفرنیا هدایت می‌کند تا شاید بتواند نظر کول اسمیت (پتری) را جلب کند. اسمیت ارتش قابل توجهی از یاغیان دارد که ائتلاف جنوب می‌تواند از آن‌ها برای جلوگیری از شکست در برابر نیروهای شمالی استفاده کند. تقدیر، شرایط و مسائل مربوط به شرافت قرار است دست به کار شوند.

این فیلم آخرین تجربه وسترن ارول فین بود، آخرین کار او در ژانری که خیلی هم به آن علاقه نداشت. چه جالب که این فیلم در واقع بهترین اجرای او در یک فیلم وسترن از آب درآمده است. فین در کنار کارگردانی که به وضوح می‌توانست فرای یک قهرمان جذاب و عشوه گر ظاهر شود، به کاپیتان لاف بارستو وقار و ظرافتی باارزش می‌بخشد و او را به رهبری تاثیرگذار تبدیل می‌کند؛ و مهم‌تر اینکه فیلمنامه‌نویسان and تهیه‌کنندگان مایل بودند داستانی تیره و تار به ما ارائه دهند.

فیلمبرداری در نیومکزیکو انجام شده و مناظر اطراف بی‌نظیر هستند؛ اینکه کیگلی and مک‌کورد چطور داستان را در فضایی خفقان‌آور فرو می‌برند واقعاً درخشان است. حس کشمکش و مبارزه به صورت دائمی وجود دارد، حتی زمانی که پزهای قهرمانانه از ما می‌خواهند سینه سپر کنیم و هورا بکشیم. افراد فین گروه فوق‌العاده‌ای هستند؛ مردهای سرسخت، دوست‌داشتنی و هر کدام با نقاط ضعف انسانی خودشان، در حالی که عنصر مرموز دخالت کول اسمیت در ماجراها و سایه سنگین جنگ قریب‌الوقوع با سرخپوستان، روایت را جذاب نگه می‌دارد.

وایمور به زودی قرار بود به یکی دیگر از همسران فین تبدیل شود، اما اینجا هیچ اثری از آن دیده نمی‌شود و تیم تولید کاراکترها را به شکلی قوی and باورپذیر از هم جدا نگه داشته است. بازی وایمور در حد متوسطی است، اما کارش نمادین نیست و با وجود این همه فضای مردانه، حضور وایمور and شخصیتش به عنوان عناصر حیاتی برای روح داستان کاملاً پذیرفتنی است.

مایه های طنز به حداقل رسانده شده‌اند که تصمیم کاملاً درستی هم هست؛ تنها صحنه‌های مفرح مربوط به وقتی است که سگ داستان در حال دویدن است و اشتاینر برای لحظاتی از فضای عبوس جنگ داخلی فاصله می‌گیرد تا کمی شادی تزریق کند.

با این حال، فیلم در پرده پایانی می‌توانست با شمشیر خودش کشته شود یا اوج بگیرد؛ پس از اینکه از ما خواسته شد سرمایه‌گذاری عاطفی زیادی روی نسخه‌های خودخواسته بارستو (مثل هفت دلیری، گروه خشن، حرفه‌ای‌ها و غیره) بکنیم، باید نگران نتیجه باشیم و آن را با تمام وجود حس کنیم. و واقعاً هم همین‌طور می‌شود. اکشن هیجان‌انگیز است، بدلکاری‌ها و صحنه‌های سریع سر جای خود قرار دارند، و سپس قهرمان‌بازی و شجاعتِ سینه سپر کرده نتیجه‌اش را پس می‌دهد؛ پایانی که با فرمان شخصیت اصلی و نوای حزن‌انگیز «دیکسی» از سوی اشتاینر، مو به تن آدم سیخ می‌کند.

شاید این فیلم های‌وهوی وسترن‌های دیگر فین را نداشته باشد، و قطعاً گزینه‌ای برای کسانی که به دنبال بالا بردن روحیه هستند نیست. با این حال، برای کسانی که هنوز هم منتقدان را باور دارند و فین را یک بازیگر پلاستیکی می‌دانند، یک اثر کاملاً واجب است؛ چون با داشتن کارگردان و متن مناسب، فین در چنته خود حرفی برای گفتن داشت. این فیلم همچنین برای طرفداران وسترن که چیزی فرای ظاهرقادری براق و زرق‌وبرق‌دار می‌خواهند، یک انتخاب عالی است. 8/10