Tarzan and the Slave Girl

John Chard (منتقد)

من تارزان، تو جین، اونم چیتا. لکس بارکر برای دومین بار شورت معروف تارزان رو به تن می‌کنه و توی یه ماجراجویی سرگرم‌کننده ظاهر می‌شه؛ هرچند فیلم اون‌قدر خرده‌پیرنگ و هدف تو خودش چپونده که یکم به ضررش تموم شده. ونسا براون دامن کوتاه جنگلی جین رو پوشیده و دنیس دارسل هم اومده تا جذابیت زنانه قصه رو بیشتر کنه و البته یه دعوای حسابی و جذابِ دخترونه با جین راه بندازه! باحال بود!

داستان فیلم در اصل اینه که تارزان باید چندتا زن بومی رو از چنگ اعضای یه فرقه دیوونه به رهبری هرد هتفیلد نجات بده. یه بیماری توی جنگل شیوع پیدا کرده که باید درمان بشه، ماجرای اعتیاد چیتا به الکل هست (که طبق معمول کل صحنه‌ها رو مال خودش می‌کنه)، و البته چندتایی آدم‌بد هم هستن که باید گوشمالی داده بشن؛ موضوعی که به بارکر این فرصت رو می‌ده تا آمادگی بدنی و ورزشکاریش رو به رخ بکشه. تارزان تو این فیلم یکم حرف هم می‌زنه، البته بیشتر شبیه یه سری زمزمه‌های نامفهومه! لی شولم هم خیلی جمع‌وجور و مطمئن فیلم رو کارگردانی کرده. در پایان، شرورها شکست می‌خورن، جین و چیتا لبخند به لب دارن، و این ارباب گری‌استوک ما دوباره قهرمان می‌شه. هورا! یه سرگرمی تارزانیِ تر و تمیز و حسابی. ۶ از ۱۰.