The 13th Letter

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم شاید بیشتر از اینکه به‌خاطر اکشن یا داستانش به چشم بیاد، به‌خاطر صدای متمایز و خاص بازیگرانش شناخته بشه. طنین دلنشین صدای شارل بوآیه و مایکل رنی رو قبل از اینکه وارد جزئیات و پیچیدگی‌های داستان بشیم، فوراً می‌شه تشخیص داد. داستان روی کنجکاوی و فضولی ذاتی اهالی شهرهای کوچیک دست می‌ذاره؛ وارد شهر کوچیکی در کبک می‌شیم، جایی که رنی (در نقش «دکتر پیرسون») برای باز کردن مطبش وارد اونجا میشه. البته از قبل یه پزشک دیگه هم در شهر هست (بوآیه) که سن و سالی ازش گذشته، و همسرش «دنیس» (لیندا دارنل) برای مداوای فهرست بی‌پایانی از بیماری‌های (عمدتاً خیالی‌اش) مرتب پیش این دکتر تازه‌وارد میاد. «پیرسون» ذره‌ای تمایل به هیچ ارتباطی با این زن جوان‌تر نداره — خودش هم در این زمینه درگیر بحران‌های درونیه — اما وقتی نامه‌های زننده‌ای با امضای پرِ قلم از راه می‌رسن، شایعه‌ها و حرف‌وحدیث‌ها پشت سر این پزشک جدید بالا می‌گیره. اون تصمیم می‌گیره ته و توی این ماجرای مرموز رو دربیاره، قبل از اینکه اندک آبرویی هم که براش مونده کلاً بر باد بره.

اتو پرمینجر می‌تونست بیشتر به عمق این معما نفوذ کنه و ما رو بهتر درگیر این داستان جذاب بکنه، اما چیزی که تحویل میده کمی سطحی و در بخش‌هایی واقعاً کُنده. شبیه به یه داستان کارآگاهی با ریتمی ناموزون و بریده‌بریده که موسیقی متنش هم زیاده از حده. با این وجود، بوآیه بازی خیلی خوبی ارائه داده و حتی اگه رنی هم چندان به عنوان یه قهرمان رمانتیک باورپذیر نباشه، فیلم باز هم حواس مخاطب رو تا رسیدن به پایانی که اصلاً انتظارش رو نداشتم، به خوبی جمع می‌کنه.