Appointment with Danger

John Chard (منتقد)

«پلیس در پی راهبه‌ای به عنوان شاهد قتل در مرکز شهر!» فیلم «قرار ملاقات با خطر» (Appointment with Danger) به کارگردانی لوئیس آلن و نویسندگی ریچارد ال. برین و وارن داف ساخته شده. بازیگرانی مثل الن لاد، فیلیس کالورت، پل استوارت، جان استرلینگ، جک وب، استیسی هریس و هری مورگان در اون بازی می‌کنن. موسیقی از ویکتور یانگ و فیلمبرداری اثر جان اف. سایتز هست.

ال گودارد (لاد) بازرس اداره پست آمریکاست که برای تحقیق درباره قتل فجیع یکی از همکاراش فرستاده می‌شه. یه شاهد هست که باید پیداش کنه و احتمالاً ازش محافظت کنه؛ یه راهبه به اسم خواهر آگوستین (کالورت). خیلی زود ال مجبور می‌شه به عنوان یه خلافکار نفوذی وارد باندی بشه که مسئول این قتل هستن. تازه این همه ماجرا نیست؛ اونا قصد دارن یک میلیون دلار پول در حال حمل توسط اداره پست رو بدزدن، پس معلومه که سر ال خیلی شلوغه.

آخرین فیلم نوآر الن لاد (اگرچه به‌سختی می‌شه بهش گفت نوآر) سرگرمی خوبیه که بیشتر روی دیالوگ‌های پرطرفدار و خشن (Hardboiled) متکیه تا اکشن یا معما. افتتاحیه عالی فیلم با صحنه قتل، یه جورایی نوید کاذب میده؛ چون لحن و جلوه‌های بصری خیره‌کننده اون صحنه، به‌ندرتاً در ادامه فیلم تکرار می‌شن. البته این ایراد کوچیکیه، چون بودن با ال گوداردِ الن لاد خیلی کیف میده. ما خیلی زود می‌فهمیم که اون کلاً پلیس فوق‌العاده‌ایه اما انسان چندان دلسوزی نیست! از اونجایی که ما از همون اول می‌دونیم قاتل کیه، تعلیق داستان کاملاً روی عملیات نفوذی گودارد سواره که خب خداییش هم عالی از آب دراومده. گودارد مدام در خطر لو رفتنه و باید لحظه‌به‌لحظه هوشیار باشه، تکیه‌کلام رو کنه یا داستان ببافه تا شک بقیه رو برطرف کنه؛ همین موضوع قضیه رو جذاب نگه می‌داره.

خط داستانی مربوط به راهبه (کالورت) بخش ضعیف کاره؛ مشخصه که صرفاً یه ابزار داستانیه تا خشونت گودارد رو تعدیل کنه، اما هیچ‌وقت جواب نمیده و اینکه نویسنده‌ها در اواخر بازی اونو به یه آدم ساده‌لوح تبدیل می‌کنن رو اعصابه. یکی دیگه از اعصاب‌خردکنی‌ها حضور استرلینگ (که هدر رفته) در نقش معشوقه پل استوارت (که مثل همیشه یه شرور خوبه) هست که واقعاً هیچ تأثیری روی روند داستان نداره. اون هی میاد و میره و قول میده که یه «فام فتال» (زن تبهکار جذاب) باشه، اما هیچ‌وقت این اتفاق نمی‌فته و بعد از اینکه نقش یه رد گم کنی ضعیف رو بازی می‌کنه، خیلی بی‌سروصدا خارج می‌شه.

فیلمبرداری در لوکیشن‌های واقعی هوشمندانه انجام شده؛ پس‌زمینه سالن‌های بیلیارد و هتل‌های ارزان‌قیمت به خوبی توسط آلن و سایتز به کار گرفته شده و چند تا صحنه هم واقعاً شگفت‌انگیزه (توی یک مورد رسماً فک‌براندازه!). اما فیلم هیچ‌وقت از یه ادای احترام معمولی به بازرسان اداره پست در قالب دزد و پلیس فراتر نمیره. خوشبختانه لاد رو فرمه و بهترین بخش‌های فیلم‌نامه رو با یه تیزبُری سرد و محکم اجرا می‌کنه که قند تو دل دوستداران فیلم‌های نوآر آب می‌کنه. ۶.۵/۱۰