Best of the Badmen
پس از پایان جنگ داخلی، سرگرد کلنتون از ارتش اتحادیه، بازماندگان گروه «مهاجمان کوانتریل» را به دام می‌اندازد و با شلیک به یکی از اعضای شورشی، برای سایرین عفو می‌گیرد. اما کلنتون در یک دادگاه ساختگی به اتهام قتل محکوم می‌شود، از زندان می‌گریزد و به همان مهاجمان سابق ملحق می‌شود تا باندی تشکیل دهند؛ باندی که کارش دستبرد زدن به تمام منافع تحت محافظت آژانس کارآگاهی فاسد متعلق به دشمنش، فاولر، است؛ ماجرایی که در نهایت به یک دوئل سرنوشت‌ساز ختم می‌شود.
سال انتشار: 1951 کارگردان: William D. Russell ژانر: Western نویسندگان: Robert Hardy Andrews، John Twist امتیاز: 6.0نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
مهاجمان کوانتریل دوباره می‌تازند! فیلم «برترینِ بدنام‌ها» (Best of the Badmen) به کارگردانی ویلیام دی. راسل و نویسندگی جان تویست و رابرت هاردی اندروز ساخته شده است. رابرت رایان، کلر ترور، رابرت پرستون، والتر برنان، بروس کابوت، جان آرچر و جک بیوتل در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم اثری تکنی‌کالر با فیلمبرداری ادوارد کرونیاگر و موسیقی متن پل سوتل است.
«این داستان روایتی است از فصلی فراموش‌شده در تاریخ خشونت‌بار غرب وحشی. ماه‌ها پس از پایان جنگ غم‌انگیز میان ایالت‌ها، مرزهای غربی هنوز رنگ آرامش را ندیده بودند.»
وسترن ویلیام راسل اثری پرانرژی و جذاب در جمع فیلم‌های وسترن کلاسیک به شمار می‌رود؛ اثری که به سراغ سوژه بارها ساخته‌شده‌ی چریک‌های «بوش‌واکر» یا «جِی‌هاکر» رفته که در دوران پس از جنگ داخلی در غرب پرسه می‌زدند و ویرانی و رنج به بار می‌آوردند. «برترینِ بدنام‌ها» برادران جیمز و یانگر را در کنار چند خلافکار خرده‌پای دیگر (مثل کرلی رینگو و داک بوچر) دور هم جمع می‌کند و سرگرد جف کلنتونِ قدبلند با بازی رابرت رایان را در رأس آن‌ها قرار می‌دهد. اینکه چطور و چرا کلنتون، که زمانی سرگرد ارتش اتحادیه بوده، به گروه چریکی وابسته به کنفدراسیون ملحق می‌شود؟ پیچش داستانی تر و تمیزی است که طعم انتقام را به فرمول وسترن‌های معمولی درجه B تزریق می‌کند. وقتی انگیزه‌ها و ویژگی‌های شخصیتی جا افتاد، فیلم با تمام توان و جسارت کارش را پیش می‌برد. درگیری، تعقیب‌وگریز یا خباثت‌های ریز و درشت در طول داستان کم نمی‌آیند؛ حتی یک رگه عاشقانه سبک هم در کار هست که زیادی کش داده نشده و به خانم ترور با آن لباس‌های فاخر اجازه می‌دهد در نقش لیلی فاولر روی پرده بدرخشد. قصه رگه‌هایی از هوشمندی دارد؛ کلنتون و دارودسته‌اش به دنبال نابودی «آژانس فاولر» (که ارجاعی علنی به آژانس معروف پینکرتون است) هستند؛ آژانسی که به دست متیو فاولر رذل (پرستون) اداره می‌شود. اما با اینکه کلنتون تشنه انتقام گرفتن از فاولر است، ته دلش آدم شریفی است و اجازه نمی‌دهد گروهش تبدیل به تروریست‌های آدم‌کش شوند. لوطی‌گری میان دزدها؟ دقیقاً، ولی معلوم است وقتی جمعی از این کله‌شق‌ها دور هم جمع شوند، همه‌چیز بی‌دردسر پیش نخواهد رفت.
با اینکه این اثر قطعاً یک وسترن درجه‌یک و پرهزینه محسوب نمی‌شود، اما تیم بازیگری آن به کیفیت آثار تراز اول تنه می‌زند. کارنامه درخشان رایان (The Naked Spur / The Day of the Outlaw / The Wild Bunch) در این ژانر به خودی خود گویای همه‌چیز است، اما حضور جمعی از کاراکتر-اکتورهای کاردرست وسترن و فیلم نوآر در کنارش هم غوغا می‌کند. پرستون (This Gun for Hire / Blood on the Moon)، ترور (Key Largo / Man Without a Star) و برنان (Red River / My Darling Clementine) همگی بازی‌های مطمئن و استانداردی ارائه داده‌اند. یکی از کاستی‌های فیلم، کم‌توجهی به برخی از بازیگران فرعی است؛ مخصوصاً لارنس تیرنی (Dillinger / Born to Kill) که در نقش جسی جیمز عملاً بیش از دو خط دیالوگ ندارد! اما بروس کابوت (King Kong / Fury) و جان آرچر (White Heat) حسابی گلیم خودشان را از آب بیرون می‌کشند. در نقش سایر شخصیت‌های منفی هم چهره‌هایی مثل رابرت ویلک (High Noon / Night Passage)، جک بیوتل (The Outlaw)، تام تایلر (Blood on the Moon) و جان کلیف (River of No Return) کارشان را خوب انجام می‌دهند. برخی جلوه‌های پس‌زمینه استودیویی (بک‌پروجکشن) توی ذوق می‌زند و هنر فیلمبرداری کرونیاگر نیز آن‌طور که باید به چشم نمی‌آید؛ که البته کیفیت متوسط نسخه موجود فیلم هم بی‌تقصیر نیست و نیاز اساسی به ترمیم دارد. اما در نهایت، گروه بازیگران، فیلمنامه، صحنه‌های اکشن و نحوه روایت داستان قطعاً این اثر را به یک وسترن فراتر از متوسط تبدیل کرده است. امتیاز: ۷ از ۱۰