The Fat Man

CinemaSerf (منتقد)

دندان‌پزشکی که داره خودشو برای یه سخنرانی مهم توی کنفرانس آماده می‌کنه، آخر شب اشتباه بزرگی می‌کنه و در رو باز می‌کنه. چشم به هم نزده ضربه‌ای به سرش می‌خوره و از پنجره طبقه پانزدهم پرت می‌شه پایین! اما چرا؟ خب، پلیس که خیلی راحت سر و ته قضیه رو هم می‌آره، نتیجه می‌گیره طرف دچار حمله عصبی شده، چند تا قرص آرام‌بخش بالا انداخته و... ولی «پت» (جولی لاندن)، دستیار باوفاش که سال‌ها باهاش کار کرده، این حرف‌ها به کتش نمی‌ره. اون بو می‌بره که کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست و سراغ کارآگاه خصوصی معروف داستان (جی. اسکات اسمارت) می‌ره. حالا باید دید این کارآگاه خوش‌اشتها می‌تونه کارد و چنگالش رو بذاره زمین تا به پت کمک کنه بفهمه چرا دارن تعقیبش می‌کنن؟ و اینکه چه بلایی سر دوست‌پسر خلافکار و غیب‌شده‌اش یعنی «روی» (راک هادسن) و اون ۵۰۰ هزار دلار پول دزدی اومده؟

این فیلم از خیلی جهات من رو یاد معماهای «چارلی چان» انداخت؛ منتها اینجا «بیل» (کلینتون ساندبرگ) در نقش آچارفرانسه کارآگاه، جای «پسر شماره دو» رو می‌گیره و به رئیسش کمک می‌کنه تا ته ماجرا رو توی یه سیرک دربیاره. فیلم یه مقدار زیادی طول می‌کشه تا موتورش گرم بشه؛ یعنی شروع پرانرژی اولش خیلی زود از تب‌و‌تاب می‌افته، اما خود اسمارت با اجرای خوبش و تکیه‌کلام‌هایی که این روزها تو سینما عمراً اجازه استفاده‌شون رو نمی‌دن، جذابیت معمای فیلم رو حفظ می‌کنه. بعضی وقت‌ها واقعاً برام سواله که راک هادسن چطور به یه ستاره تبدیل شد؛ چهره جذابی داشت، ولی اصلاً بازیگر چندبعدی و انعطاف‌پذیری نبود! در کل فیلم بدی نیست و می‌شه دیدش، اما چیزی هم نیست که تو ذهنتون بمونه.