Go for Broke!

CinemaSerf (منتقد)

در میان فیلم‌های پروپاگانضای جنگی، به نظرم این یکی از فیلم‌های بهتر و غالباً بسیار خنده‌دار است. این فیلم دستاوردهای گروهان ۴۴۲ را جشن می‌گیرد؛ یگانی متشکل از سربازان ژاپنی-آمریکایی که فرماندهی‌شان با اکراه بر عهده «گریسون» (با بازی ون جانسون (Van Johnson)) است. او هم مانند خیلی‌ها، یا حتی اکثر افراد ارتش آمریکا، نسبت به مهارت‌ها و وفاداری این دسته از سربازان بدبین بود و نگاه تحقیرآمیزش را به سختی می‌توانست نسبت به آن‌ها یا رئیسش پنهان کند. این نیروها ثابت می‌کنند که گروهی بسیار قدرتمند هستند و به تدریج تلاش‌هایشان در قاره اروپا و خاور دور نشان می‌دهد که آن‌ها حریفی دست‌کم‌گرفتنی برای هیچ‌کس نیستند. این همان حقیقتی است که «گریسون» با پیشروی جنگ و زمانی که تلفات جنگی بیشتر از آنچه تصورش را می‌کرد روی او تأثیر می‌گذارد، کم‌کم به آن پی می‌برد. بله، این مبارزه‌ای علیه نازی‌ها و ژاپنی‌هاست، اما در عین حال مبارزه‌ای علیه تعصب و نژادپرستی در داخل کشور نیز هست و با اینکه گاهی اوقات به کلیشه‌سازی روی می‌آورد، به وضوح نشان می‌دهد که این شهروندان هیچ‌کمتر از کسانی که از آن سوی اقیانوس آمده‌اند، آمریکایی نیستند.
فیلم لحن بسیار سبکی دارد، که اغلب به لطف خوک دست‌آموزشان یا استفاده واقعاً مبتکرانه از رمز عبورها و تلفن‌هایی که مدام شنود می‌شوند ایجاد شده است، و تا پایان فیلم هیچ شکی درباره ارزش این مردان دلیر (که برخی از آن‌ها کهنه‌سربازان واقعی هستند) برای تلاش‌های جنگی نداریم؛ در حالی که ون جانسون هم بازی بسیار جذاب و کاریزماتیکی ارائه می‌دهد. جنبه‌های جنگی تولید فیلم همیشه قانع‌کننده‌ترین بخش‌ها نیستند، اما من همچنان از تماشای این فیلم لذت بردم.