Happy Go Lovely

CinemaSerf (منتقد)

«برونو» (دیوید نیون) دقیقاً همون کارآفرین کلیشه‌ای اسکاتلندیه؛ محکم، حسابگر و به دور از ریخت‌وپاش‌های اضافی. وقتی راننده‌ش یه دختر شوگرل مسافر رو سوار می‌کنه و اون دختر به تئاتری می‌رسه که کارگردان بی‌پولش یعنی «فراست» (سزار رومرو) داره دست‌وپا می‌زنه تا جان لوری دکور صحنه رو مصادره نکنه، یه جرقه‌ای توی ذهن کارگردان شکل می‌گیره. اون فکر می‌کنه این دختره نامزد همون مرد پولداره‌ست، واسه همین نقش اصلی رو بهش می‌ده به این امید که راضیش کنه روی تئاتر سرمایه‌گذاری کنه. مشکل کجاست؟ خب دختره (ورا-الن) حتی یک بار هم «برونو» رو ندیده و وقتی هم بالاخره همدیگه رو می‌بینن، برونو جوری رفتار می‌کنه که دختر فکر کنه اون فقط یه خبرنگار بی‌پوله.

مسیر عشق واقعی برای این زوج اصلاً راحت پیش نمی‌ره، حتی وقتی میلیونر قصه بالاخره سعی می‌کنه حقیقت رو بگه و کمک کنه — کار به جایی می‌رسه که پلیس رو خبر می‌کنن تا چکی رو که دختر مطمئنه جعلیه بررسی کنه! این فیلم همراه با چندتایی رقص و آواز دوست‌داشتنی که استعدادهای ورا-الن رو نشون می‌ده و بهمون یادآوری می‌کنه که مردم ادینبرو اوایل دهه ۱۹۵۰ چه نمایش‌هایی می‌دیدن، یه کمدی ساده و بی‌شیله‌پیلست که به نیون اجازه می‌ده همون کاری رو که توش بهترینه انجام بده و به رومرو هم فرصت می‌ده تا نشون بده چقدر می‌تونه مکمل کمدی خوبی باشه. خود آهنگ‌ها خیلی خارق‌العاده نیستن و رقص موندگاری توشون نیست، اما کل فیلم یه صمیمیت و حال و هوای گرمی داره که کمی با ما اسکاتلندی‌ها و صنعت تئاتر شوخی می‌کنه و پایان کاملاً قابل‌پیش‌بینیش هم ذره‌ای استرس به مخاطب وارد نمی‌کنه.