I'd Climb the Highest Mountain

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که از دیدگاه «مری» (سوزان هیوارد) روایت می‌شود، داستان تازه‌عروسی است که همسرش یک کشیش متدیست است و با او به یک جامعه روستایی جدید نقل‌مکان می‌کند. وظیفه همسرش «ویلیام» (ویلیام لاندیگان) رسیدگی به وضعیت روحی و معنوی جماعت—چه خودشان بخواهند چه نخواهند—است و نقش مری حمایت از اوست که مسلماً کار به مراتب سخت‌تری به شمار می‌رود. همزمان، این زوج شاد تلاش می‌کنند تا صاحب فرزند شوند. مری از طبقه‌ای مرفه و نازپرورده آمده، به همین خاطر فداکاری‌ها و سازگاری‌هایی که مجبور به انجامشان می‌شود، واقعاً عیار و استقامت او را محک می‌زند. وقتی یک تراژدی رخ می‌دهد، هم او و هم همسرش مجبور می‌شوند تصمیم‌های بسیار سختی بگیرند، اما آیا دوستان جدیدشان دور آن‌ها جمع می‌شوند و کمکشان می‌کنند؟

هیوارد همیشه در چنین نقش‌های پرمایه و شخصیت‌محوری عملکرد بهتری داشت و اینجا هم حسابی روی فرم است. او نه‌تنها از نظر شخصی حس همدردی مخاطب را جلب می‌کند، بلکه وقتی لجبازی و سرسختی اعضای کلیسا، به‌ویژه «سالتر» (الکساندر ناکس) را می‌بینید، چاره‌ای جز درک خستگی‌ها و استیصال او ندارید. برای ایجاد تعادل در داستان، یک خرده‌پیرنگ نسبتاً کمدی با حضور «جنی» (باربارا بیتس) وجود دارد که درگیر یک مثلث عشقی کوچک شده است. این بخش صرفاً بهانه‌ای عالی است تا جین لاکهارت—که کمتر از حد لیاقتش به کار گرفته شده—چند سکانس جذاب را در کنار روری کلهون («جک») رقم بزند. ریتم فیلم کاملاً مناسب و تند است و خوشبختانه موفق شده از افتادن در ورطه ملودرام‌های آبکی فرار کند. پس از سه سال، آن‌ها باید به جای دیگری بروند. آیا اصلاً توانسته‌اند تغییری در آنجا ایجاد کنند؟