Lone Star

John Chard (منتقد)

من می‌ترسم. برای اولین بار در زندگی‌ام، برای آینده ایالات متحده می‌ترسم. تگزاسِ ۱۸۴۵، مستقل، جان سالم به در برده از آلامو، گولیاد و سان جاسینتو... اما الحاق؟ خیلی وقت‌ها لذتِ طرفدارِ سینمای ژانر بودن، در این مورد وسترن‌ها و غیره، این است که یک فیلم می‌تواند شما را وادار کند درباره اتفاقات واقعی مطالعه کنید. بنابراین این فیلمِ خاص را به یک اثر واجب برای مطالعه ادبیات تاریخ تبدیل می‌کند. فیلم «ستاره تنها» به کارگردانی وینسنت شرمن و نویسندگی بوردن چیس (که ظاهراً از نحوه به تصویر کشیده شدن نوشته‌اش ناراضی بوده) و هاوارد استابروک، به عنوان فیلمی در سطح «الف» به نظر می‌رسد که ارزش‌های تولیدیِ فیلم‌های رده «ب» را دارد. هیچ مشکلی در بازی‌ها وجود ندارد، گیبل هنوز در دهه پنجاه زندگی‌اش جذابیت دارد، گاردنر جذابیت جنسی‌اش فوران می‌کند و کرافورد مثل یک حضور بزرگ و مسلط جلوه‌گری می‌کند. با این حال، فیلم حالت نمایشنامه‌ای دارد، بیش از حد پرحرف است چرا که سازندگان تلاش می‌کنند از پوسته‌ی یک کار افتضاح، یک ملودرام سیاسی درآورند، در حالی که سکانس‌های اکشن -به‌رغم فینالِ باشکوه با کوبنده- اصلاً حس و حالِ هیجان‌انگیز ندارند. مثلث عشقیِ رمانتیک در بستر چنین روایت‌های تاریخی بی‌معنی به نظر می‌رسد، اما این مسئله با خط داستانی سام هیوستون و بومیان آمریکا جبران می‌شود. این باعث می‌شود فیلم به یک اثر ناامیدکننده تبدیل شود که البته بی‌معنی نیست و قطعاً بالاتر از حد متوسط است، اما به سختی می‌توان آن را به عنوان یک اثر واجب توصیه کرد. ۶/۱۰