Only the Valiant
کاپیتان ریچارد لنس (Capt. Richard Lance) به خاطر مرگ ستوان محبوب، هالووی، در جریان حمله سرخپوستان، به ناحق توسط افرادش و نامزدش مقصر شناخته میشود. هالووی هنگام اسکورت یک رئیس خطرناک سرخپوست به زندان دژ دیگری کششته میشود و رئیس فرار میکند. لنس با دانستن اینکه دژشان در معرض خطر حمله سرخپوستان است، گروه کوچکی از افراد طرد شده ارتش را به یک دژ متروکه در همان نزدیکی میبرد تا از یک معبر کوهستانی در برابر یورش پیشروی سرخپوستان دفاع کنند. ماموریت آنها این است که وقت بخرند تا نیروهای کمکی از دژ دیگری برسند. افراد این گروه کوچک از افراد ناراضی، فراری، روانی و ترسوگی همگی از کاپیتان لنس متنفرند و آرزوی مرگش را دارند. برخلاف میل باطنی، این افراد متوجه میشوند که غریزه بقا، دانش نظامی و رهبری لنس تنها شانس گروه برای زنده ماندن است.
سال انتشار: 1951 کارگردان: Gordon Douglas ژانر: Drama، Western نویسندگان: Edmund H. North، Harry Brown، Charles Marquis Warren امتیاز: 6.5راهنمای والدین Only the Valiant
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
اگر میخواهید بدانید چرا این فیلم را انتخاب کردم؟ کاپیتان ریچارد لنس مردی ستمدیده است که مسئولیت مرگ یک ستوان بسیار محبوب را بر گردنش انداختهاند. وقتی فرصتی پیش میآید تا او گروه کوچکی از مردان را به دژ شکستخورده اینوینسیبل ببرد، لنس با اشتیاق این چالش را قبول میکند. لنس و این مشت سرباز با انتخاب مردانی که بیش از همه از او متنفرند و کسانی که احساس میکند نقص شخصیتی عمدهای دارند، باید در برابر حمله آپاچیها از دژ دفاع کنند تا نیروهای کمکی برسند. با تمام شدن آب و جنگیدن با یکدیگر، این احتمال روز به روز بیشتر میشود که این یک ماموریت انتحاری است که هیچکدام از آنها ممکن است از آن برنگردند.
برخی میگویند این یکی از ضعیفترین کارهای گریگوری پِک (Gregory Peck) است، از نظر ارزشهای تولیدی پایین است و اجرای خشکی دارد. به نظر من که اصلاً این طور نیست، در واقع برای من این فیلم بسیار جذابتر از فیلم بسیار تحسینشده «ریو براوو» (Rio Bravo) است که هشت سال بعد ساخته شد. قطعاً فیلم هاوارد هاکس از نظر فنی بسیار برتر است، اما من استدلال میکنم که از نظر تلاش بازیگران و ارزش سرگرمی محض، «فقط دلیران» هر بار در این دوئل برنده میشود. گریگوری پک، وارد باند (Ward Bond)، گیگ یانگ (Gig Young)، لون چینی جونیور (Lon Chaney Jr)، نویل برند (Neville Brand) و وارنر اندرسون (Warner Anderson) هر کدام به سهم خود کمک زیادی میکنند تا این فیلم به اثری دراماتیک و درگیرکننده تبدیل شود.
فیلم به عنوان یک اثر شخصیتی بسیار پرجوش و خروش جلو میرود، زیرا گروهی از مردان را داریم که عمیقاً به یکدیگر بیاعتماد هستند، اما جالب اینجاست که بیزاری مشترک از کاپیتانشان آنها را به هم پیوند داده است. در یک سکانس خاص، لنس (پک در بهترین حالت استوار خود) شخصیت تک تک سربازان را زیر سوال میبرد؛ یکی قلدر است، دیگری فراری، یکی دعواتی، یکی سیاهدل، یکی ترسو و همین طور ادامه میدهد، و اینجاست که فیلم واقعاً به یک اثر شخصیتمحور درجهیک تبدیل میشود.
خشونت فیلم هم نسبتاً بالاست، گوردون دوگلاس (Gordon Douglas) کارگردان ابایی ندارد که به فیلمنامه سر و شکل بدهد، و من شما را به مبارزه میطلبم که با جیغ کشیدن آپاچیها پیش از موج حملاتشان، هجوم آدرنالین را حس نکنید. از تماشای این شخصیتهای جذاب در یک موقعیت فوقالعاده فشرده گرفته تا فینال پر از آدرنالین با گاتلینگ گان، این فیلم در بسیاری از سطوح سرگرمکننده امتیاز بالایی میگیرد. ۸/۱۰