Red Mountain

CinemaSerf (منتقد)

کوانتریل و غارتگرانش منبع الهام داستان‌های زیادی برای وسترن‌های با تم جنگ داخلی بوده‌اند؛ این بار او درجه ژنرالی گرفته و الگوی «کاپیتان شروودِ» سرخورده (با بازی آلن لاد) شده، کسی که مصمم است جنگ را در تنها جایی که هنوز شانسی برای پیروزی کنفدراسیون باقی مانده ادامه دهد: یعنی در غرب. ژنرال—که اینجا کوانتریل نامیده می‌شود (با بازی جان آیرلند)—با بومیان سرخ‌پوست همکاری می‌کند تا با سوءاستفاده از کینه‌شان نسبت به مهاجران پیشگام، از آن‌ها برای شکست دادن نیروهای شمالی (آبی‌پوشان) کمک بگیرد. در این میان، شروود هم چندان آدم معصومی نیست؛ او در مسیر پیوستن به گروه جدیدش، مأمور ارزیابی مشکوکی را می‌کشد—که به شکلی مبهم در ابتدای فیلم می‌بینیم—و بعد مجبور می‌شود «والدرون» (آرتور کندی) را که به اشتباه متهم شده، از دست جمعیت خشمگینی که قصد لینچ کردنش را دارند نجات دهد. با همراه شدن او و همسرش «کریس» (لیزابث اسکات)، آن‌ها بالاخره قهرمان داستان را ملاقات می‌کنند، اما فقط برای اینکه متوجه شوند این اسطوره و قهرمان اصلاً آن چیزی نیست که تصورش را می‌کردند. در واقع، خیلی زود هر سه نفر پی می‌برند که این ژنرال تفاوت چندانی با یک اوباشِ یونیفرم‌پوش و کله‌خراب ندارد. گذشته از این‌ها، مشخص می‌شود که پشت خشونت ابتدایی ماجرا داستان‌های دیگری نهفته بوده و در نهایت یک سناریوی محاصره خطرناک و مرگبار در برابر نیروهای پرتعداد دشمن شکل می‌گیرد.

به نظرم جان آیرلند بهترین نقش‌آفرینی فیلم را ارائه می‌دهد—دست‌کم نقشش طوری بوده که جای کار داشته باشد—اما نه آلن لاد و نه لیزابث اسکات هیچ‌کدام جذابیت خاصی به فیلم اضافه نمی‌کنند و هر چه به پایان نزدیک‌تر می‌شویم، داستان تا حدودی قابل پیش‌بینی و تکراری می‌شود. دیالوگ‌های اضافه هم زیاد است و در پایان فیلم اصلاً نتوانستم با شخصیت بدمن آلن لاد ارتباط برقرار کنم. در کل فیلم برای یک‌بار دیدن بد نیست، اما چیز دندان‌گیری هم عایدتان نمی‌شود.