原爆の子

CinemaSerf (منتقد)

شش سال از زمانی که «تاکاکو ایشیواکا» (نوبوکو اوتووا) پدر و مادرش را در انفجار هیرشیما از دست داد می‌گذرد و او حالا برنامه‌ریزی کرده تا برای دیدار با دوستان و گرامیداشت خانواده‌اش به شهر بازگردد. پس از ورود، او در خانه «ناتسو موریکاوا» (میوا سایتو) اقامت می‌کند که بر اثر عوارض سمی انفجار، توانایی بچه‌دار شدن را از دست داده است. داستان پرجوش و خروش و احساسی فیلم از همین‌جا آغاز می‌شود. او بقایای شهر را زیر پا می‌گذارد و متوجه می‌شود که در بسیاری از مناطق، بازسازی شگفت‌انگیزی صورت گرفته است. اما در جاهایی دیگر، مردم با سختی و روزگار می‌گذرانند؛ از جمله «ایواکیچی» (وسامو تاکیزاوا)، همکار قدیمی پدرش که تقریبا نابینا شده و در میان ویرانی‌ها زندگی می‌کند، در حالی که نوه اش در یتیم‌خانه‌ای در همان نزدیکی به سر می‌برد. به او خبر می‌دهند که تعدادی از هم‌کلاسی‌های قدیمی‌اش هم نجات پیدا کرده‌اند و به همین دلیل به دیدن آن‌ها می‌رود؛ این امر به کارگردان، کانتو شیندو، فرصتی می‌دهد تا سه نمونه مختلف از زندگی پس از جنگ، تسلیم‌ناپذیری، صبوری و شاید کمی خوش‌بینی کسانی را که شروع به بازسازی کرده‌اند به تصویر بکشد، در حالی که با شنیدن صدای هواپیمایی در آسمان، همه با اضطراب به بالا نگاه می‌کنند. فیلم با فلش‌بک‌هایی به روزهای شادتر، داستانی تکان‌دهنده از افرادی را روایت می‌کند که زندگی‌شان، و در بسیاری موارد باورهایشان، کاملاً نابود شده است. زیرساخت‌های آن‌ها از بین رفته است؛ هم از نظر فیزیکی و هم روانی، با این حال تاکاکو نماد نجابت است و تصاویر فیلم ناخودآگاه حس همدردی هر بیننده‌ای را برمی‌انگیزد. فیلم هیچ تلاشی برای سیاسی کردن ماجرا نمی‌کند و آن را با رفتار ددمنشانه سربازانی که به نام آن‌ها در جاهای دیگر جنگیده‌اند پیوند نمی‌دهد. فیلم بیشتر مجموعه‌ای از داستان‌های شخصی است که خیلی مختصر و مفید، هراس‌های واقعی سلاح کشتار جمعی اولیه و تاب‌آوری انسان را به تصویر می‌کشد.