Flat Top

CinemaSerf (منتقد)

ارتش و نیروی هوایی قبلاً سراغ این فرمول داستانی رفته بودند، پس دیر یا زود نوبت به نیروی دریایی هم می‌رسید. در داستان، همه انتظار دارند ریچارد کارلسون فرماندهی خلبان‌ها را برعهده بگیرد، چون رئیس‌شان از کار افتاده، اما به جای «جو» که آدم ملایمی است، یک فرمانده سرسخت و خشک به اسم «کولیر» (استرلینگ هایدن) گیرشان می‌آید. او هم بلافاصله با زمین‌گیر کردن یکی از خلبان‌های محبوب اما کله‌شق، حسابی گرد و خاک به پا می‌کند و تیم را با مشت آهنین اداره می‌کند. طبیعی است که این کارش باعث دشمنی افراد تحت امرش می‌شود، اما در شرایطی که ناو قرار است به سمت ناوگان مجهز و خطرناک امپراتوری ژاپن حرکت کند، همه خوب می‌دانیم که انضباط حرف اول و آخر را می‌زند (و البته این را هم می‌دانیم که هیچ خطر و هیجان واقعی در ادامه داستان وجود ندارد!). کارلسون در نقش خودش کمی تلاش می‌کند، اما هایدن به خشکی همان عرشه چوبی ناو پرینستون است که بیشتر فیلم رویش فیلم‌برداری شده! در نهایت، کل جذابیت فیلم به تصاویر هوایی فوق‌العاده از تمرین‌ها و درگیری‌های هوایی خلاصه می‌شود که کاملاً مشخص است از آرشیوهای واقعی برداشته شده‌اند. در کل یک اثر جنگی سرگرم‌کننده و حال‌خوب‌کن است، اما آن‌قدر معمولی است که چیز دندان‌گیری برای تعریف کردن ندارد.