The Gentle Gunman

John Chard (منتقد)

نگاه استودیو ایلینگ به درگیری‌های ایرلند. فیلم «تفنگدار مهربان» به کارگردانی باسیل دیردن و فیلم‌نامه‌ای از راجر مک‌دوگال (که بر اساس نمایشنامه‌ای از خودش نوشته شده)، جان میلز و دیرک بوگارد رو در نقش دو برادر عضو IRA در حوالی سال ۱۹۴۱ قرار می‌ده؛ مت (بوگارد) برادر جوان‌تر و تشنه‌ی مبارزه در راه هدفه، در حالی که ترنس (میلز) از خشونت خسته شده و روش‌های IRA رو زیر سؤال می‌بره. این موضوع رابطه‌شون رو دچار تنش می‌کنه و ترنس رو در مسیر برخورد با مافوق‌های IRA قرار میده که او رو خائن می‌دونن.

درگیری‌های ایرلند هیچ‌وقت سوژه‌ی آسونی برای پرداختن در سینما نبوده، چون موضع سیاسی فیلم‌سازها ناخودآگاه به سمت جانبداری می‌ره؛ در حالی که منتقدها و مرورنویس‌ها هم باید با باورهای خودشون دست‌وپنجه نرم کنن تا کاملاً بی‌طرف بمونن. «تفنگدار مهربان» تلاشیه برای ساخت یک فیلم ضدخشونت، با یک تمایل «ملایم» طرفدار بریتانیا از طرف بریتانیایی‌ترین استودیوی فیلم‌سازی، یعنی ایلینگ. متأسفانه لحن فیلم اصلاً یکدست نیست و پر شده از مجموعه‌ای از شخصیت‌های ناهمگون؛ از کاراکترهایی که ظاهراً برای نمک فیلم گذاشته شدن گرفته تا تروریست‌های متعصب ایرلندی و یک بریتانیایی متعصب که انگار جارچی شهره!

چیز دیگه‌ای که فیلم رو غیرقابل‌باورتر می‌کنه، تلاش میلز و بوگارد برای درآوردن لهجه ایرلندیه؛ حیف شد، چون اگه افت‌وذخیزهای صداسازی رو فاکتور بگیریم، بازی‌هاشون خداییش خوبه. همچنین فیلم کمی بیش از حد تئاتریه و ریتمش خیلی جاها اون‌قدر کند میشه که به پت‌پت می‌افته؛ طوری که صحنه‌های اکشنِ نسبتاً خوبش بیشتر شبیه یک زنگ تفریح و رهایی‌بخش عمل می‌کنن تا یک چیز واقعاً هیجان‌انگیز.

از نکات مثبت بگم: فیلم در بعضی صحنه‌ها ظاهر فوق‌العاده‌ای داره؛ گوردون داینز (فیلم‌بردار فیلم «لامپ آبی») در بخش فیلم‌برداری کاملاً از فیلترهای فیلم نوآر استفاده کرده. همین موضوع تا حدی توضیح میده چرا اسم این فیلم توی چند تا کتاب مرجع درباره نوآر بریتانیایی اومده. اما در واقع این یک اثر حاشیه‌ایه و در مجموع فقط یک درام معمولی از استودیوییه که توی ژانرهای دیگه خیلی بهتر عمل می‌کرد. ۶ از ۱۰