Hangman's Knot

John Chard (منتقد)

**_عجب حیف که این فیلم فقط یک ساعت و بیست دقیقه است!_** دسته‌ای از سربازان ارتش ائتلاف در یک مأموریت ویژه به یک واحد از ارتش اتحادیه که محموله‌ای از طلا را حمل می‌کند، حمله می‌کنند. ایده این است که طلاها برای پیشبرد آرمان‌های جنوب استفاده شود، اما با پیدا کردن یک بازمانده نیمه‌جان از ارتش شمال، می‌فهمند که ژنرال لی تسلیم شده و جنگ یک ماه پیش به پایان رسیده است. مردها که حالا به جرم قتل خارج از قوانین جنگ مقصرند، توسط عده‌ای که به نظر می‌رسد معاونان کلانتر باشند تعقیب می‌شوند؛ آن‌ها یک کالسکه را گروگان می‌گیرند و در یک ایستگاه بین‌راهی پناه می‌گیرند، جایی که درگیری‌های درونی و دزدان قاتل، به بخش اصلی ماجرا تبدیل می‌شود. باورش سخت است که این وسترن خوش‌ساخت، تنها تجربه کارگردانی روی هاگینز (Roy Huggins) بوده است؛ چون فیلم دقیقا همین است، فوق‌العاده و جذاب. او بعدها در تلویزیون آثار برجسته‌ای مثل «ویرجینیایی» (The Virginian)، «پرونده‌های راکفورد» (The Rockford Files)، «ماوریک» (Maverick) و «فراری» (The Fugitive) را کارگردانی کرد، اما معلوم است که می‌خواسته با این فیلم خط بطلانی بکشد بر این باور که نمی‌تواند یک فیلم بلند سینمایی بسازد و با اینکه فیلم تنها به زمان محترمانه ۸۰ دقیقه محدود می‌شود، حتماً از محصول نهایی کاملاً راضی بوده است. هاگینز توسط رندولف اسکات (Randolph Scott)، اسطوره ژانر وسترن در نقش اصلی سرگرد مت استوارت، همراهی می‌شود؛ اسکات ارائه‌دهنده نوعی از بازی است که ما را به یاد نقش‌آفرینی‌های عالی‌اش برای باد بوتیچر (Budd Boetticher) در فیلم‌هایی مثل «سوار تنها» (Ride Lonesome)، «مرد قدبلند» (The Tall T) و «ایستگاه کومانچی» (Comanche Station) و غیره می‌اندازد. دونا رید (Donna Reed) (که مثل همیشه دوست‌داشتنی است)، لی ماروین (Lee Marvin) (با یک بازی عالی دیگر در نقش فردی رهای‌کرده و غیرقابل‌پیش‌بینی)، ریچارد دنینگ (Richard Denning) و فرانگ فایلن (Frank Faylen) همگی بازیگران فیلم را تقویت می‌کنند و با اینکه برخی از دیگر بازیگران مکمل آن‌طور که باید درخشش ندارند، اما به هرحال نان بازوی خود را می‌خورند و لطمه‌ای به فیلم نمی‌زنند. خود فیلم به شکلی واقعاً عالی ساختاریافته است؛ ما با یک سکانس فوق‌العاده آغاز می‌کنیم که در آن «جنوبی‌ها» به یگان اتحادیه حمله می‌کنند و فیلم‌برداری چارلز لوتون جونیور (Charles Lawton Jr) به طرز ماهرانه‌ای مناظر لونه‌پاین (Lone Pine) را در شکوه تک‌کالر به تصویر می‌کشد. از اینجا به بعد، ما در داخل ایستگاه بین‌راهی متمرکز می‌شویم، در آنچه که در ابتدا شبیه به چیدمان استاندارد فیلم «ریو براوو» (Rio Bravo) به نظر می‌رسد؛ این چیدمان به راحتی می‌توانست با شکست مواجه شود اگر شخصیت‌های درون ساختمان کسل‌کننده و بسیار بی‌جذابیت بودند. خوشبختانه هاگینز، که فیلم‌نامه را هم نوشته و آن را کارگردانی کرده است، به ما شخصیت‌هایی جذاب با شاخه‌های کوچکی از درگیری‌ها می‌دهد تا طرح داستان را بیشتر تقویت کند. این امر منجر به ایجاد فضایی پرتعلیق می‌شود تا زمانی که به ناچار به سمت تسویه‌حساب نهایی حرکت کنیم؛ جایی که گالری خشن اشرار بیرون - که به هر قیمتی و با از دست رفتن جان‌ها طلا را می‌خواهند - با تهدیدی حریصانه نقشه‌کشی می‌کنند. فیلم از هر نظر بی‌نقص نیست، چرا که برخی ویژگی‌های فیلم‌های درجه ب (B-movie) و افت کیفیت‌های بودجه‌ای آشکار است، اما کیفیت کلی همچنان به طرز چشمگیری بالاست. از کارگردانی و فیلم‌برداری گرفته تا بازی‌های بازیگران اصلی؛ «گره طناب دار» یک اثر ضروری برای طرفداران سخت‌پسند ژانر وسترن است. 8/10